Recortes, caneos e outras formas de driblar - Centro Dramático Galego e Ainé Producións

 "Fin do partido"

Quen me le de cotío, ou mesmo quen leu nalgunha ocasión algunha das miñas reseñas, críticas, reflexións ou como lle queirades chamar a estas liñas que escribo sobre as pezas do FIOT, pode intuír, ou mesmo saber, que non me gusta ser cortante ou agresiva. Lembro dúas ocasións nas que din renda solta ao meu descontento, pero non vou recordalas agora porque, repito, non me gusta recrearme naquilo que non me agrada. Ben ao contrario, encántame, e mesmo creo que os textos quedan sempre máis redondiños, cando desfruto do que vexo en escena. Por iso, non me apetece nada escribir hoxe unha crítica ao uso. Crédeme cando digo que teño o caderno que adoito levar ao teatro cheíño de comentarios, apreciacións, puntualizacións... Porén,  decidín que non vou relatar nada do que escribín. Só direi que teño moito respecto pola actriz e por todos os actores que estiveron enriba do escenario, folga dicir que tamén por todas as persoas implicadas: Asorey, Carretero, Prieto, Touriñán... Curiosamente este último na peza fai de si mesmo e por iso, desta volta, non o inclúo co resto do elenco. Teño desfrutado de moitos deles noutras ocasións, e por tanto, teño comprobado que son quen de ser excelentes profesionais. Por iso, o que vin no auditorio do Pazo da Cultura sabe peor. Así que, remato xa, roubándolle a idea a un colega teatreiro e, ademais, fioteiro, que me relatou esta anécdota precisamente á saída da función. Agardo que non lle importe. Faloume dunha crítica de teatro en La Codorniz, revista humorística ben coñecida por moitas cousas, desde por ser fundada por un falanxista, ata polas súas enxeñosas formas de burlar a censura franquista, ou mesmo polas lendas urbanas que xiran arredor dela. De feito, non estou certa de que esta historia non sexa unha delas, xa que non atopei documentación ao respecto. Pois ben, contoume que a propósito da estrea dunha obra de Alfonso Paso, o crítico teatral da revista naquel momento publicou única e exclusivamente dúas verbas: "Por que?". Así que eu conclúo dicindo: Por que?

PS.: Nunca fixen ranking das pezas do festival, porque, por norma xeral, non creo nas notas numéricas. Xa intuiredes que non me parece suficiente describir algo só cunha cifra. Pero, como en realidade ao final si que voto, este ano si vou facelo nunha próxima publicación, na que tamén farei unha reflexión global. Será que, despois de tantos anos sen escribir sobre o festival, resístome a dicirlle adeus a este marabilloso #FIOT31.