Fingir - Colectivo 96º

Un momento de "Fingir"

Como un sopro de aire fresco. Así entran no FIOT as propostas do OTNI para alixeirar un pouco o peso das funcións de sala e lembrar que ás veces o teatro non é máis que unha maleta da que ir tirando cousas para facer voar a imaxinación. Lidia González e David Franch (Colectivo 96º) ofreceron en preto dunha hora de espectáculo unha nova visión da creación teatral a través da súa forza expresiva e coa simple axuda duns poucos carteis e a complicidade dun público que xogaba a non estar presente. Moito humor e moito bo facer nunha proposta núa, de contacto directo, de sensacións compartidas. Un dragón ao que vencer, un par de historias, unha continua fractura das convencións teatrais máis habituais e unha total compenetración entre os dous actores enriba do escenario conseguen atrapar a atención de principio a fin. Resulta moi agradable estar sentado na butaca e descoñecer de verdade por completo o que vai suceder a continuación, deixarse levar sen máis pretensións por aquilo que vai sucedendo, sen tentar chegar a ningunha meta, coa única arela de desfrutar do que se amosa. Pero ademais dun simple divertimento, "Fingir" tamén reflexiona sobre o propio teatro, invadindo de novo o FIOT a metalinguaxe dramática: os ensaios, a construcción dunha historia, as deliberacións sobre o que funciona ou non funciona, o obxectivo de agradar ou non agradar a uns espectadores que son invisibles e que poden ser e actuar de moitas formas distintas, ao igual que os propios actores. Todo é un xogo continuo no que un pode descubrir que unha paliza pode ser dramática ou provocar a risa, que un asasinato pode ser cruel ou absurdo. Qué é a ficción? parece preguntarse Colectivo 96º. Probablemente é difícil transmitilo coma eles, con tal precisión e brevidade. O excelente sabor de boca de "Fingir" supón a fin do ciclo OTNI, que ten aglutinado tres das mellores propostas do FIOT, cada unha cun estilo diferente, pasando dun contacontos á experimentación, por Galicia, País Vasco e Cataluña para axitar un pouco a programación do festival. E tamén para demostrar que non fai falta poñer enriba do escenario un atrezzo espectacular, moitos intérpretes, unha sorprendente iluminación ou unha música expresiva para construír fantásticas propostas teatrais.