O método Gronhölm - Talía Teatro

Imaxe promocional de "O método Gronhölm"

As estreas poden ser un agasallo envelenado.  A favor: a primeira función soe atraer a un público fiel e a moita xente invitada pola compañía, predisposta a mirar con bos ollos a proposta, a aplaudir e a xogar a favor do espectáculo. En contra: aínda falta rodaxe, complicidade e dominio do texto, das situacións e do ritmo da peza. Pero incluso tendo en conta os factores en contra, a segunda función do FIOT 2012, "O método Gronhölm" -levada ao Pazo da Cultura por Talía Teatro- non deixa de quedarse en boas intencións, sen render a xusta homenaxe a un texto xenial, cheo de mordacidade, ironía, risas, emoción, tensión dramática e sorpresas. Todos estes elementos adivíñanse,  grazas ao gran texto de Jordi Galcerán. Pero o público non chega a percibilos nin chega a entrar de cheo por completo, perdendo impacto incluso os sorprendentes xiros de guión, que están aí, pero que non explotan o suficiente. Suponse que "O método" liga situacións cómicas e dramáticas mantendo ao espectador na mesma ruleta rusa que os catro aspirantes a un posto de alto executivo nunha próspera multinacional. Pero a ruleta rusa é ficticia. Mentres que os momentos máis lixeiros poden encaixar, chegando a espertar as risas do público, cando o libreto torna ao serio non hai emoción, non hai empatía, non hai unha actuación crible. A tensión dramática non ten solución de continuidade, e os momentos más importantes, aqueles que farían que unha simple comedia con pretensións tivese a capacidade de converterse nunha proposta de profunda crítica social -como sen dúbida é a intención de Galcerán- fracasan. O estatismo tampouco contribúe a alixeirar a peza. Mentres un personaxe fala, a miúdo os outros tres convértense en meras figuras, nun hieratismo probablemente buscado polo director, pero que contribúe á lentitude e á falta de ritmo. E outra das eivas que arrastra "O método Gronhölm" é a disparidade actoral. Mentres que Toño Casais está fantástico no papel de "falso" fillo de puta -aínda que por xustiza tamén hai que dicir que é o papel máis atractivo para o espectador- Artur Trillo e María Ordóñez só seguen a súa estela de cando en cando, con algúns momentos intensos, pero intermitentes. E por último, Dani Trillo difumínase nunha das escenas máis intensas da obra, previa ao desenlace, que debería supoñer a conexión definitiva co público, pero que non o consegue. Ademais do texto e da actuación de Casais, no lado positivo da balanza tamén hai que situar a escenografía, cun decorado moderno, impersoal e moi coidado que serve perfectamente ao propósito da obra. E tamén é de supoñer que algunhas das cousas que caen no lado negativo, como o ritmo e a tensión dramática, irán mellorando co paso das funcións. Porén, polo de agora, quizabes o público querería no escenario a catro "fillos de puta" que pareceran bos actores, e non a catro bos actores intentando parecer "fillos de puta".