Saltar ao contido principal

Acto cultural - Grupo actoral 80

Un momento da representación
Cando diante duns actores e actrices enérxicos, cun público que ri de cando en cando e que incluso colabora con boa vontade nun acto teatral, un acaba mirando repetidas veces o reloxo, só podemos concluír que algo falla. E, lamentablemente, iso é o que lle ocorreu a quen subscribe durante a esforzada actuación que Grupo Actoral 80 fixo de "Acto cultural" unha das propostas máis coñecidas do célebre autor venezolano José Ignacio Cabrujas, que visita o FIOT 2012 para imbuílo dunha pátina internacional. Suponse que a divertida representación por parte da xunta directiva da Sociedade Louis Pasteur de San Rafael del Ejido do drama "Colón Cristóbal, el genovés alucinado" é unha excusa para amosar as debilidades, miserias, arelas, tristuras e relacións dos propios membros desa xunta directiva, enterrados sen remisión en San Rafael, condenados a vivir inmutables, atrapados nos seus propios pecados e erros, nunha especie de interminable *'día da marmota', que están sentenciados a sufrir para sentir de novo os seus infortunios, pero neste caso, sen ningunha posibilidade de superalos e avanzar. Desgraciadamente, a traxicomedia é un xénero moi atractivo pero moi difícil de levar a cabo con solvencia. E neste caso, o traballo de encaixar o humor e a desgraza con fluidez convértese nunha montaña moi difícil de salvar. Durante os primeiros compases da función, semellaba que por fin chegaba a un FIOT envolto na crítica social, na escuridade e na seria reflexión, unha comedia pura, axeitada para liberar tanta tensión e rir a gargalladas. Porén, pronto vemos que a presenza duns personaxes aparentemente despreocupados esconde a caracteres marcados pola súa timidez ou luxuria, polos seus complexos e fracasos persoais. Con todo, e a pesares do valente intento de boa parte do elenco, nada convence. A tristura acaba por diluírse entre as gargalladas e as gargalladas acaban por ser un baluarte ao que agarrarse para evitar que a obra acabe afundida por completo. Tampouco contribúe a reflotar o naufraxio a duración da peza, con dúas horas das que podería sobrar boa parte, porque do primeiro acto podería saltarse directamente ao desenlace sen perder un ápice da mensaxe que se nos quere transmitir. Un desenlace sentido e ben levado, que, xunto con outros logrados 'cadros', como o xocoso falso flamenco ou a lasciva confesión de Isabel la Católica, deixan unha boa impresión pero non chegan para redimir o resto. Cabrujas goza de gran sona e queda unha pregunta no aire. Se o texto non parece ser o erro, falla a adaptación, a interpretación, a dirección, o enfoque? Resulta difícil de dirimir, pero o que transcende ao final é que o "Acto cultural" acaba sendo un "Acto fallido".

*[Do filme "Atrapado en el tiempo", Harold Ramis, 1993]

Comentarios

Publicacións populares deste blog

A función do tequila - Teatro do Morcego

Un momento da representación Excelente. Excelente libreto, excelente interpretación e excelente escenografía, que hai quen di que son as tres patas dun espectáculo teatral. E probablemente isto é todo o que hai que dicir sobre "A función do tequila", de Teatro do Morcego, unha proposta redonda que, na humilde opinión de quen subscribe, é o mellor do festival ata o momento -e tendo en conta que, afortunadamente, aínda falta moito FIOT por vivir-. Pero como sempre hai que manter o espírito crítico, cómpre facer certas puntualizacións, xa que de todos é sabido que a perfección non existe, ás veces nin como tendencia desexable. Os comezos da peza son dificultosos, xa que a historia é complicada e, de non sentarse os alicerces dende o comezo, sería difícil de seguir. Pero unha vez transcorridos os primeiros compases, "A función do tequila" consegue o que toda obra de teatro debería conseguir, ir de menos a máis, aumentando a tensión, a curiosidade do espectador e o s...

Fingir - Colectivo 96º

Un momento de "Fingir" Como un sopro de aire fresco. Así entran no FIOT as propostas do OTNI para alixeirar un pouco o peso das funcións de sala e lembrar que ás veces o teatro non é máis que unha maleta da que ir tirando cousas para facer voar a imaxinación. Lidia González e David Franch (Colectivo 96º) ofreceron en preto dunha hora de espectáculo unha nova visión da creación teatral a través da súa forza expresiva e coa simple axuda duns poucos carteis e a complicidade dun público que xogaba a non estar presente. Moito humor e moito bo facer nunha proposta núa, de contacto directo, de sensacións compartidas. Un dragón ao que vencer, un par de historias, unha continua fractura das convencións teatrais máis habituais e unha total compenetración entre os dous actores enriba do escenario conseguen atrapar a atención de principio a fin. Resulta moi agradable estar sentado na butaca e descoñecer de verdade por completo o que vai suceder a continuación, deixarse levar sen máis...

El Montaplatos - Animalario Teatro

Imaxe promocional de "El Montaplatos" Difícil labor o de xulgar unha proposta dunha magnífica compañía teatral, Animalario, -responsable de propostas como a aclamadísima "Urtain"- cun texto adaptado nada menos que dun Premio Nobel, Harold Pinter, e cun actor cunha longuísima traxectoria en teatro e televisión, Guillermo Toledo. Porén, "El Montaplatos" deixa un sabor agridoce, un aire de insatisfacción, de climax interruptus  que permanece, a pesares da orixinalidade da historia e da claustrofóbica posta en escena inicial, que a través de pingas de auga, bolsas de lixo, sons dunha maquinaria oculta e escuridade afunde ao espectador dende os prolegómenos nun espazo onírico e irreal, nun pozo negro no que calquera cousa semella posible. Ata tal punto pode pasar calquera cousa que nos atopamos con dous sicarios que por momentos lembran a "Pulp Fiction" (Quentin Tarantino, 1994), describindo asasinatos con detalle -regodeándose morbidamente na bra...