Viaxe a nigunha parte - Sarabela Teatro

Un momento da representación

Ritmo, ritmo, ritmo, ritmo, ritmo. Todos os actores, directores e autores de teatro deberían levar tatuado no maxín esta verba, da que depende que un espectáculo sexa exitoso ou non, que toque a excelencia ou se quede a medio camiño. Ritmo, ritmo, ritmo, ritmo, ritmo. Non me cansarei de repetilo, xa que parece que a maioría das compañías deste FIOT estragan as súas propostas a base de descoidar o "abc" do teatro, o motor, o pulo que debe ter calquera proposta enriba dun escenario. Ritmo, ritmo, ritmo, ritmo, ritmo. A súa ausencia ou o seu descoido desmerecen -ás veces como único motivo- nada menos que case a metade das funcións do FIOT: "O método", "El montaplatos", "Acto cultural" e tamén, por fin, a "Viaxe a ningunha parte" de Sarabela Teatro. Ritmo, ritmo, ritmo, ritmo, ritmo. Un berro que se transforma nun rogo, como unha súplica, coa esperanza de que alguén escoite. Quizabes Carmen Machi debería esparexer o seu derroche de enerxía sobre o resto de profesionais deste FIOT, que parecen eivados, camiñando de vagar polo escenario do auditorio do Pazo da Cultura. No caso de Sarabela o lastre produce aínda máis pesar, porque un intúe que "Viaxe a ningunha parte" realmente podería levar ao espectador a algures, pero non o consegue. Un texto agarimoso e emotivo do gran Fernando Fernán Gómez; un grupo actoral máis que consolidado, cómodo e moi solvente; unha escenografía que leva o selo da compañía, co seu xeito de interactuar con ela e incluíla nos movementos e sacudidas da peza; unha iluminación inspirada; uns efectos de son acaídos e algúns golpes brillantes. Todo botado a perder (case exclusivamente, aínda que habería cousas que dicir da adaptación) por culpa da mala xestión do ritmo. É ou non é para lamentarse? A marabillosa e engaiolante canción que aproveita a voz de Lino Braxe, a vis cómica e tenra de Jorge Casas, a axeitada interpretación de Fernando Dacosta, o 'malvado' director e distribuidor de 'cinema' Josito Porto, as correctas actrices, que teñen un gran momento no "Tápame, tápame". A homenaxe a uns cómicos que non coñecían máis que a estrada, a fame e a vocación, nunha época -como a actual- na que a diferencia entre o éxito e o fracaso está moitas veces en ter boa ou mala sorte, e non no tesón, o talento ou o bo facer. Toda esa mensaxe desperdiciada, difuminada, danada. Recoñezo que Sarabela -ao mellor sen moito sentido da xustiza- sofre nestas verbas a frustración acumulada debido a varias das obras deste FIOT, que espertan elevadas expectativas que moitas veces non se ven reflectidas no escenario. E tamén é necesario recoñecer as partes positivas de "Viaxe a ningunha parte", que tamén están aí, acompañadas polas gargalladas do público e a ovación final. Acordando de cando en cando ecos daquela brillante "Esmorga" que tamén se puido desfrutar en Carballo, que si chegaba ao espectador con contundencia. Porén, a frustración é un sentimento persistente, que se agarra, que produce neboeiros e adormece os sentidos. A causa diso, por momentos semella que o espectador viaxa exactamente a onde o título suxire, a ningunha parte. O dito, unha auténtica lástima.