Juicio a una zorra - Kamikaze Producciones

Un momento da representación

Brava, bravísima!!! Érgome da butaca para aplaudir a rabiar a Carmen Machi, unha actriz que, grazas a Miguel del Arco, a un texto marabilloso e ao seu propio xenio tamén conseguiu poñer en pé a boa parte do auditorio do Pazo da Cultura. Nun FIOT até o de agora algo descafeinado, con algunhas propostas frustrantes, como "El Montaplatos", e outras boas -Tantakka, Teatro do Morcego- pero que non chegan a este nivel, Carmen Machi irrompe como unha catarse redentora, como un tsunami interpretativo, como unha Helena de Troya irónica, namorada, sumisa, sublime, reivindicativa, sarcástica, ebria, colérica, forte e feble: fantástica. Del Arco mantén a liña aberta con "La violacion de Lucrecia", brillamentemente levada á escena por Nuria Espert no FIOT 2011, apostando de novo polo intimismo e deixando renda solta ao talento das divas, que enchen o escenario a pracer. Un atrezzo sinxelo pero efectista, unha música axeitada e sutil -excepto no desenlace, no que cobra protagonismo- e un texto incontestable, que ofrece unha ilimitada carga de matices que Machi aproveita á perfección, son algunhas das claves desta función que consegue manter ao público en vilo de principio a fin. Helena de Troya sométese ao xuízo do respectable para convencer ao seu pai Zeus de que lle conceda a maior das súas arelas: o esquecemento. Pero é imposible obviar a vida durísima desta muller que personificou, a ollos dunha historia escrita por homes, todos os males da antigüidade: culpable de adulterio, de lascivia, de mala nai, incluso dunha guerra exterminadora de dez anos. Condenada por ser violada, envidiada, odiada e maltratada, pero non amada. Destinada a vivir a eternidade envolta en fealdade despois de tocar a divinidade grazas á súa inefable beleza. Machi leva o ritmo da peza con mestría, marcando con infinidade de faces cada unha das lascas dunha Helena conmovedora, ao fin, que sen dúbida gaña o xuízo ao que é sometida aínda que, como sucede a miúdo na vida real, a sentenza non chegue a ser pronunciada. Porén, o desenlace non acaba de responder a pregunta que se repite ao longo de todo o espectáculo: "Quen escribe a historia?". Interrogante difícil de esclarecer. O que sí podemos afirmar é que Carmen Machi escribiu o pasado domingo unha parte da historia do FIOT.