Calla y come - La Cocina

Imaxe promocional de "Calla y come"

De non existir, algunhas propostas teatrais habería que inventalas. Son aquelas que contribúen a romper a monotonía do teatro, a crebar os seus límites: son un "accidente escénico", cun "ollo externo" baseado na "ignorancia consciente", que diría La Cocina. Son aquelas que van máis aló das convencións habituais do acto teatral. Deberían existir polo seu esforzo por conectar co público independentemente do texto, pola súa complexidade e polo seu afán de explorar o teatro máis aló do teatro, de converter o escenario nalgo máis transcendente e avanzar. Por sorte, xa existe "Calla y come", unha proposta moi ben encaixada no OTNI -Obxecto Teatral non Identificado- porque a define á perfección. La Cocina rompe co establecido e acaba intercambiando os roles de público e actores, de espectador e de espectáculo, de xeito que o primeiro acaba formando parte do espazo escénico e o segundo invade a platea, de xeito literal. O naturalismo é a primeira sensación que predomina ao inicio da función -se así se pode denominar-. Un xeito de falar, de comunicarse, de moverse, moi meritoria, porque imita de xeito moi realista unha conversa. Un dubida, de feito, se cada palabra está ditada dende fóra ou se os actores realmente din ás veces o que se lles pasa polo maxín. Porén, a limitada experiencia de quen subscribe apúntame que cada paso está medido, alomenos nos comezos. E pouco a pouco esa conversa vai tomando un lugar secundario, de xeito que a invasión das luces, dos sonidos, doutras personaxes e doutras linguaxes modifica totalmente o espazo e a percepción. Dúas copas que rompen, dous paquetes de azucre, un mini péndulo de Foucault, grava, zume de tomate semellando café, leite semellando viño, lentellas que parecen lentellas. Todo arredor dun debate sobre como crear unha proposta teatral, unha metalinguaxe sobre o propio teatro. Máis adiante chegan as guitarras, a rebeldía, a comunión e o intercambio co público, que fala cos actores, interactúa con eles e incluso bebe tequila para acompañar algunha rancheira. O espectador pasa da risa á timidez, á inseguridade, á emoción, e incluso chega a cantar e a moverse, formando parte do proceso mesmo, do espectáculo, estando baixo os focos. É unha lástima que o xoves non sexa un bo día e que o salón de actos non chegara a encherse por completo, a pesares da boa entrada. Unha das asistentes dicía ao marchar: "pues sí que se lo curraron, por sólo tres euros". O que traducido quere dicir que marchou satisfeita, como coido que a maioría dos que se atreveron a "calar e comer" con La Cocina.

Addenda: De novo, intrusión molestísima dos fotógrafos, nunha sinfonía de clicks que certamente non semellaba música, especialmente no reducido salón de actos. Paciencia!