Decamerón, historias para tempos ruíns - Cándido Pazó

Cartel promocional do espectáculo

Con cada espectáculo que presenta, Cándido Pazó confírmase como un dos mellores contadores de historias de Galicia. Despois da intensidade das "Memorias das 'Memorias dun neno labrego'", cambia radicalmente de fábula, pero mantén as mesmas formas para seguir engaiolando ao público. O seu dominio do espazo escénico, a súa complicidade co espectador, o seu nervio e a súa capacidade para transformarse nuns momentos fan que as súas propostas sempre conten cun especial atractivo. "Decamerón, historias para tempos ruíns", inspirada na obra de Giovanni Boccaccio, non ía ser menos. E acadou un cheo absoluto na primeira proposta do ciclo OTNI deste FIOT 2012. Nunha escolma dalgúns dos máis de cen contos que compoñen o libro do italiano, Pazó viaxa no tempo, somerxe ao espectador noutras épocas e ao mesmo tempo actualiza uns textos moito máis próximos aos nosos tempos do que podería semellar. Cun vestiario impecable e sobrio, ao igual que a escenografía, o Xograr de Outono converte un sillón que viviu tempos mellores en torre, igrexa ou montura. Aproveita cada recuncho para darlle vida a bispos, monxas, mozas, queixeiros, falcóns, cazadores ou cazados con enerxía e sen dar un momento ao respiro, durante pouco máis dunha hora, seguindo fiel ao estilo que máis réditos lle proporciona. E sen resistir a tentación de obter unha ensinanza de todo o que vai predicando ou de mesturar os seus típicos contos entre as historias de Bocaccio e incluír referencias localistas que impliquen todavía máis ao público. Tampouco esquece renderse á tenrura e incluso á tristura nalgún instante que fai máis gostosas as risas posteriores. Resumindo, Pazó é unha aposta fixa para quen busquen sorna, ironía, un chisco de emoción, gargalladas e, sobre todo, pasar un bo rato, que, en moitas ocasións, é precisamente do que se trata.