Contra el viento del norte - Tantakka Teatroa

Un momento da representación

Expectación entre os fioteiros no comezo dos espectáculos de sala dunha nova edición do Outono de Teatro, a XXI, a da definitiva maioría de idade. As primeiras colas, os primeiros saúdos dos máis incondicionais, e unha boa función inaugural caracterizada por unha sólida aposta actoral e unha fantástica escenografía. Tantakka Teatroa recibiu o Premio do Público 2006 diante dun auditorio casi cheo, superando o obstáculo do sempiterno Barça-Madrid. E xusto despois a compañía vasca abriu o pano do FIOT 2012, neste caso de xeito literal. A escenografía impacta desde o primeiro momento, por sinxela, orixinal e axeitada a unha historia centrada no novo sistema de comunicación universal: Internet. Imaxes, música, mobiliario e teas conforman un universo único "unha burbulla propia", na que os protagonistas viven durante máis dun ano. Falando, soñando, pelexando, amando, odiando. Un mundo irreal pero que para Emmi e Leo é máis real que a súa propia vida, que os seus traballos, as súas parellas ou incluso os seus sentimentos. Navegan por mares da tranquilidade e por augas turbulentas con pasmosa facilidade, pasando de meros "inimigos" virtuais a crer que son moito máis para eles que eles mesmos. E todo iso é levado con maestría por un texto que fai máis que crible a relación destas dúas almas que están soas pero que viven e se relacionan en sociedade, como se non o estiveran. Pero, como en "Alicia a través do espello", os saltos da fantasía á realidade non sempre son posibles. E viceversa. A pesares dos guiños e das pegadas que vai deixando a obra, amosando a conexión cada vez máis intensa entre estas dúas persoas -unha botella de viño que se abre, un cigarrillo que se fuma, unha cremalleira que sobe-, o público percibe que non haberá final feliz. Non é posible. Non só pola abrupta irrupción dun terceiro personaxe que ten moito que dicir. Senón porque só unha das dúas partes está disposta a dar o salto á realidade. Achegándonos ao final, intuímos que as almas solitarias sempre serán iso. E que hai un motivo polo que o son. E que Internet facilita as formas de comunicación, pero non se converte en comunicación mesma. O virtual non pode, nin debe, substituír o real, o tanxible, a vida. Para transmitir esta mensaxe, os actores aceptan o desafío de manter o ritmo, quizabes o máis importante de toda aposta teatral. Cambian de humor e de rexistro segundo o require un libreto, que doutro xeito resultaría pesado. Porén, contra o final, e segundo se achega o climax, unha obra de teatro que mete ao público nunha película pola maestría visual e musical coa que se conta, perde forza. Desdibúllase un chisco a interpretación e o espectador queda con ganas de algo máis. Aínda que estes matices non enturbian un desenlace realista e contundente que , cando cae de novo o pano, transmite unha idea universal: "y los sueños, sueños son".