A función do tequila - Teatro do Morcego

Un momento da representación

Excelente. Excelente libreto, excelente interpretación e excelente escenografía, que hai quen di que son as tres patas dun espectáculo teatral. E probablemente isto é todo o que hai que dicir sobre "A función do tequila", de Teatro do Morcego, unha proposta redonda que, na humilde opinión de quen subscribe, é o mellor do festival ata o momento -e tendo en conta que, afortunadamente, aínda falta moito FIOT por vivir-. Pero como sempre hai que manter o espírito crítico, cómpre facer certas puntualizacións, xa que de todos é sabido que a perfección non existe, ás veces nin como tendencia desexable. Os comezos da peza son dificultosos, xa que a historia é complicada e, de non sentarse os alicerces dende o comezo, sería difícil de seguir. Pero unha vez transcorridos os primeiros compases, "A función do tequila" consegue o que toda obra de teatro debería conseguir, ir de menos a máis, aumentando a tensión, a curiosidade do espectador e o seu interese. Supéranse dificultades, como encaixar a Manquiña na pel do sicario 'Jalisco' (e xa van tres asasinos a soldo neste FIOT), ou transcender a familiar, profunda, magnífica e case irreal voz de Santiago Fernández para velo como un personaxe de carne e óso, todo o palpable que pode parecer un axente de alto rango da CIA. E a partir de ahí, todo vai in crescendo. Os flash-backs están impecablemente introducidos, con transicións fluidas. Luisa Merelas e Elina Luaces están magníficas nos seus papeis de esposas oprimidas ou rebeldes, segundo sexa o caso. E os momentos dramáticos de maior tensión trasmiten a emoción que conlevan. Leáse: as escenas de amor e os asasinatos. Especialmente cruel é a violación e estrangulamento de Irene, segunda muller de Jalisco. Arrepíos transmite esa escena crúa, na que no auditorio reinou un silencio case reverencial. Un momento que transmite por fin a verdadeira natureza de José García Peña, que podía parecer un home levado polas circunstancias, corrompido polos longos tentáculos da Axencia de Intelixencia Americana, pero que aí descubrimos sen concesións que realmente é un psicópata. Outra mención especial merece a estupenda iluminación e tamén a música, que sutilmente transmite tenrura, morriña ou nostaxia cando toca. Sendo esixentes, quizabes a actuación de Manquiña peca en ocasións de falta de contención, dun histrionismo durante os seus delirios atormentados que ás veces renxe un pouco. E tamén acontece que os diálogos están tan cheos de sentenzas, de dobres interpretacións e de densidade, que o público perde sen remedio matices. Porén, relendo o escrito vexo que ben poucas cousas negativas fun quen de sacarlle a esta proposta. Quen queira pode saltar da primeira á última liña para ler unha única verba: excelente.