Hámster - Triatreros

David Novas e Alba Bermúdez, co director, Fran Paredes

Cando no programa do FIOT aparece unha proposta na que a protagonista é unha actriz carballesa xorden varias dúbidas. Un podería pensar que, aínda que o espectáculo non cumprise coa calidade mínima esixida para un festival coma o FIOT, a organización incluiría a peza de todos os xeitos no programa para apoiar, neste caso, a Alba Bermúdez. De ter sido así, sería algo digno de gabar, xa que un dos propósitos dun escaparate tan importante coma o Outono de Teatro ten que ser apoiar as producións galegas e carballesas, así como os talentos locais. Sería perfectamente comprensible que un dos obxectivos do festival fose contribuír a apoiar o teatro feito en Carballo ou por xente da vila. Pero despois da función de "Hámster", o espectador sinte unha especie de alivio ao comprobar que a inclusión desta peza no ciclo OTNI está xustificada polos seus propios méritos. Non só encaixa nos parámetros deste Obxecto Teatral Non Identificado, senón que consigue entrar no espectador dun xeito moi directo. David Novas e Alba Bermúdez son dous ratos humanizados, ou quizabes dous humanos que viven coma ratos, abafados por problemas tan mundanos como o machismo, a globalización, o "capitalismo fascista", os problemas familiares ou o desexo sexual. A falta de gaiola, estes dous hámsters viven nun cubo cheo de sorpresas, e a falta de roda, teñen un patinete co que dar voltas sen parar. Cunha iluminación moi acaída e cunha escenografía sinxela, os dous protagonistas acaban sendo os actores, que, como un "poli bo" e "poli malo", e tocándolle a Alba o papel máis agresivo, van desenvolvendo unha madeixa na que collen os momentos máis delirantes, como a gran parodia de Mickey e Minnie Mouse; e máis intimistas, como a tenra e fermosa escena na que se regan e xogan mutuamente. Tamén cae no lado positivo a "hamsterización" que por momentos sofren os intérpretes, con movementos e xestos que realmente fan pensar nun par de ratos. Mais tamén hai cousas negativas, como un histrionismo que renxe un pouco nalgúns momentos, algunhas dúbidas interpretativas ou a falta de orixinalidade da mensaxe, que chega moi claramente grazas a un enfoque ás veces simplista, pero que non por iso resulta novidosa. En todo caso, e aínda que afortunadamente a estes dous intérpretes lles queda moito por diante e moita marxe de mellora, o espectáculo acaba con moi bo sabor de boca. E desde logo adivíñase un bo futuro artístico dos protagonistas se son tan ousados como para facer desta a súa primeira montaxe. Ao remate, nunha especie de propina para o espectador, Alba e David -ou se cadra Hámster 1 e Hámster 2- discuten: Ti quen cres que lles gustou máis? Dicían. E aínda que Alba xoga en casa, pódese concluír que os dous cumpren co seu papel con profesionalidade e forza. E que haberá que seguir de preto a súa traxectoria.