Eurozone - Grupo Chévere

O casino virtual de "Eurozone"

Satírica, divertida e interesante pero ocasionalmente falta de forza. Irregular e con altibaixos. Este é o pouso que deixa "Eurozone", de Grupo Chévere, segunda proposta do FIOT e primeira dunha compañía galega nesta edición. A idea de partida é realmente fantástica. Os dirixentes económicos e políticos da zona euro son retratados como os matóns de pacotilla da aclamada película de Quentin Tarantino "Reservoir Dogs" (1992). O único mérito destes pseudo personaxes é o de contar con poder grazas a un gatillo fácil e á súa ausencia de escrúpulos. Certamente, é facil imaxinar a Sarkozy, Merkel, Cameron, Draghi ou Lagarde xogando á ruleta económica e "atracando" aos infelices cidadáns europeos. De cotío son o motivo das dores de cabeza de medio continente. Aínda que non excesivamente orixinal, a idea resulta brillante pola súa forza dramática. Lástima que o desenvolvemento non teña a mesma forza que este fío condutor, alomenos non durante toda a peza. Grupo Chévere distribúe "Eurozone" en tres planos distintos: o primeiro, é metateatral, o duns actores que sobre a marcha van tentando construír un espectáculo; o segundo, o de "Reservoir Dogs", o señor Branco, Azul, Marrón, etc., os pistoleiros desapiadados; e o terceiro o da Unión Europea, con países personificados nos seus dirixentes. E un dos erros da peza reside precisamente na presenza destas tres lecturas. Boa parte do tempo da función pérdese en explicarlle ao espectador en que consiste a película de Tarantino, en que consiste a zona euro, en que consiste o que van facendo polo escenario. En aclarar que en realidade Merkel non é Merkel senón Patricia de Lorenzo, facendo de Merkel, que fai de Alemaña, que fai de señor Marrón que simboliza a zona euro. Un desperdicio de tempo, xa que o espectador está desexando entrar de cheo no delirante mundo destes matóns. Outra das eivas da peza é a inclusión dalgúns gags fallidos. Así, aínda que resulta moi interesante que "Eurozone" sexa a primeira proposta teatral que inclúe unha dobraxe fílmica en directo, esta escusa non é o suficientemente forte, na humilde opinión de quen subscribe, como para incluír unha metraxe que non resulta efectiva. E non o resulta porque a idea que quere transmitir, unha Europa violada por Zeus transformado en touro e plasmada nos novos billetes de 5 € sería unha imaxe poderosa, mais que queda diluída. Outro dos cadros, a tortura de Rodrigo Rato, tamén resulta lento e innecesario. No saldo positivo, a marabillosa imitación de Angela Merkel por parte de Patricia de Lorenzo, a lenta agonía dunha España abafada por esa prima de risco que ninguén sabe o que é, ou as continuas labazadas que reparte a obra para desvelar un sistema económico absurdo, oligárquico, que tan só conta cun lixeiro verniz demócrata e baseado na intimidación, no poder e na xermanocracia. Todo descrito coa axuda do sarcasmo constante e as gargalladas, que tamén as hai e o público foi quen de encontralas a miúdo. Outra das mellores escenas é a dun casino -alias Eurovegas- no que o premio final é disparar a un dirixente europeo da man da "Troik Pot". Aínda que tamén hai que subliñar que algún dos mellores chistes os realiza a persoa do público que axudou a construír o cadro. En definitiva, "Eurozone" é un exercicio satírico e humorístico, por momentos brillante, pero por momentos necesitado dunha aproximación mais directa, máis sinxela e incluso máis mordaz, xa que, a pesar de que a mensaxe queda clara, un intúe que o espectáculo podía dar un paso máis e pasar de ser un cúmulo de boas ideas executadas con oficio a ser unha excelente obra de teatro.