Saltar ao contido principal

Siglo de oro, Siglo de ahora (Folía) - Ron Lalá

Un momento da representación
Risas, risas e máis risas. E talento: teatral, musical, literario e interpretativo. Todo encaixado para construír unha folía (aparte / festa barroca de pezas breves, tolería / fin do aparte). Ron Lalá aterra no FIOT como un vendaval imparable, co seu acostumado ritmo endiañado, para facernos ver que catro ou cinco séculos "non son nada". Que o mesmo dá que nos leve as contas o Conde Duque de Olivares ou Montoro, que os nosos ídolos sexan Lope de Vega ou Cristiano Ronaldo, que vivamos nun reino no que nunca se pon o sol ou nun no que o sol case nunca alborexa. Juan Cañas, Íñigo Echevarría, Miguel Magdalena, Daniel Rovalher e Álvaro Tato, baixo a dirección de Yayo Cáceres, reparten zorregadas por igual á igrexa, aos bancos ou aos políticos e incluso ousan satirizar o sacrosantísimo deporte nacional, o opio do pobo (aparte /que diría Karl Marx/ fin do aparte): o fútbol. Unha sátira constante na que ademais somos quen de asumir que o verso semella un xeito máis natural de expresarse que a prosa, de envexar a aqueles poetas e dramaturgos do Século de Ouro que tiñan que escribir en espinelas e octosílabos, en silvas e endecasílabos, en endechas e heptasílabos. E todo condimentado con referencias constantes, desde o "penitenciagite" de "El nombre de la rosa" (aparte / libro de Umberto Eco de 1980; e película de Jean-Jacques Annaud de 1986 / fin do aparte), ás célebres frases de "Hamlet", "Romeo y Julieta", o omnipresente "El Quijote", e a célebre "Fuenteovejuna". E por suposto, gozando dunha coidada escolma de entre os máis coñecidos escritores da literatura española universal como son Calderón de la Barca, Garcilaso de la Vega, Cervantes, Quevedo, Góngora ou Lope de Vega. Sen esquecer a presenza dun ilustre convidado -non de pedra- do país que se enfrontou á "armada algo menos que invencible": o Bardo, Shakespeare. Elementos agrupados nun caos moi medido no que a música, de calidade, destaca como en todas as producións de Ron Lalá, acompañando, guiando e animando ao público para rematar cun dos sinais de identidade da compañía do limón con ás: o flamenco. Uns tercios de Flandes escapados da mesmísima "rendición de Breda" (aparte / cadro de Velázquez de 1635 / fin do aparte) zapatean, cantan e tocan con mestría enriba do escenario para acabar de conquistar a un público que decidiu que había que poñerse en pé para agradecer máis dunha hora e media de gargalladas. Gargalladas con fundamento. Haberá quen prefira as mensaxes sesudas, quen diga que o teatro de calidade vén dos prantos. Que a risa, nun absurdo oxímoron, non é seria. Mais, neste caso, considero de xustiza, aínda que esta xustiza estea cega e sexa tan fácil de subornar, escoller a defensa dos "cómicos da legua". Polo tanto, eu, veciña da industriosa vila de Carballo, no ano do noso señor de MMXIII, pola presente declárome: ronlalera. Ea!!!

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

A función do tequila - Teatro do Morcego

Un momento da representación Excelente. Excelente libreto, excelente interpretación e excelente escenografía, que hai quen di que son as tres patas dun espectáculo teatral. E probablemente isto é todo o que hai que dicir sobre "A función do tequila", de Teatro do Morcego, unha proposta redonda que, na humilde opinión de quen subscribe, é o mellor do festival ata o momento -e tendo en conta que, afortunadamente, aínda falta moito FIOT por vivir-. Pero como sempre hai que manter o espírito crítico, cómpre facer certas puntualizacións, xa que de todos é sabido que a perfección non existe, ás veces nin como tendencia desexable. Os comezos da peza son dificultosos, xa que a historia é complicada e, de non sentarse os alicerces dende o comezo, sería difícil de seguir. Pero unha vez transcorridos os primeiros compases, "A función do tequila" consegue o que toda obra de teatro debería conseguir, ir de menos a máis, aumentando a tensión, a curiosidade do espectador e o s...
Publicar un comentario
Ler máis

Fingir - Colectivo 96º

Un momento de "Fingir" Como un sopro de aire fresco. Así entran no FIOT as propostas do OTNI para alixeirar un pouco o peso das funcións de sala e lembrar que ás veces o teatro non é máis que unha maleta da que ir tirando cousas para facer voar a imaxinación. Lidia González e David Franch (Colectivo 96º) ofreceron en preto dunha hora de espectáculo unha nova visión da creación teatral a través da súa forza expresiva e coa simple axuda duns poucos carteis e a complicidade dun público que xogaba a non estar presente. Moito humor e moito bo facer nunha proposta núa, de contacto directo, de sensacións compartidas. Un dragón ao que vencer, un par de historias, unha continua fractura das convencións teatrais máis habituais e unha total compenetración entre os dous actores enriba do escenario conseguen atrapar a atención de principio a fin. Resulta moi agradable estar sentado na butaca e descoñecer de verdade por completo o que vai suceder a continuación, deixarse levar sen máis...
Publicar un comentario
Ler máis

El Montaplatos - Animalario Teatro

Imaxe promocional de "El Montaplatos" Difícil labor o de xulgar unha proposta dunha magnífica compañía teatral, Animalario, -responsable de propostas como a aclamadísima "Urtain"- cun texto adaptado nada menos que dun Premio Nobel, Harold Pinter, e cun actor cunha longuísima traxectoria en teatro e televisión, Guillermo Toledo. Porén, "El Montaplatos" deixa un sabor agridoce, un aire de insatisfacción, de climax interruptus  que permanece, a pesares da orixinalidade da historia e da claustrofóbica posta en escena inicial, que a través de pingas de auga, bolsas de lixo, sons dunha maquinaria oculta e escuridade afunde ao espectador dende os prolegómenos nun espazo onírico e irreal, nun pozo negro no que calquera cousa semella posible. Ata tal punto pode pasar calquera cousa que nos atopamos con dous sicarios que por momentos lembran a "Pulp Fiction" (Quentin Tarantino, 1994), describindo asasinatos con detalle -regodeándose morbidamente na bra...
Publicar un comentario
Ler máis