Saltar ao contido principal

Siglo de oro, Siglo de ahora (Folía) - Ron Lalá

Un momento da representación
Risas, risas e máis risas. E talento: teatral, musical, literario e interpretativo. Todo encaixado para construír unha folía (aparte / festa barroca de pezas breves, tolería / fin do aparte). Ron Lalá aterra no FIOT como un vendaval imparable, co seu acostumado ritmo endiañado, para facernos ver que catro ou cinco séculos "non son nada". Que o mesmo dá que nos leve as contas o Conde Duque de Olivares ou Montoro, que os nosos ídolos sexan Lope de Vega ou Cristiano Ronaldo, que vivamos nun reino no que nunca se pon o sol ou nun no que o sol case nunca alborexa. Juan Cañas, Íñigo Echevarría, Miguel Magdalena, Daniel Rovalher e Álvaro Tato, baixo a dirección de Yayo Cáceres, reparten zorregadas por igual á igrexa, aos bancos ou aos políticos e incluso ousan satirizar o sacrosantísimo deporte nacional, o opio do pobo (aparte /que diría Karl Marx/ fin do aparte): o fútbol. Unha sátira constante na que ademais somos quen de asumir que o verso semella un xeito máis natural de expresarse que a prosa, de envexar a aqueles poetas e dramaturgos do Século de Ouro que tiñan que escribir en espinelas e octosílabos, en silvas e endecasílabos, en endechas e heptasílabos. E todo condimentado con referencias constantes, desde o "penitenciagite" de "El nombre de la rosa" (aparte / libro de Umberto Eco de 1980; e película de Jean-Jacques Annaud de 1986 / fin do aparte), ás célebres frases de "Hamlet", "Romeo y Julieta", o omnipresente "El Quijote", e a célebre "Fuenteovejuna". E por suposto, gozando dunha coidada escolma de entre os máis coñecidos escritores da literatura española universal como son Calderón de la Barca, Garcilaso de la Vega, Cervantes, Quevedo, Góngora ou Lope de Vega. Sen esquecer a presenza dun ilustre convidado -non de pedra- do país que se enfrontou á "armada algo menos que invencible": o Bardo, Shakespeare. Elementos agrupados nun caos moi medido no que a música, de calidade, destaca como en todas as producións de Ron Lalá, acompañando, guiando e animando ao público para rematar cun dos sinais de identidade da compañía do limón con ás: o flamenco. Uns tercios de Flandes escapados da mesmísima "rendición de Breda" (aparte / cadro de Velázquez de 1635 / fin do aparte) zapatean, cantan e tocan con mestría enriba do escenario para acabar de conquistar a un público que decidiu que había que poñerse en pé para agradecer máis dunha hora e media de gargalladas. Gargalladas con fundamento. Haberá quen prefira as mensaxes sesudas, quen diga que o teatro de calidade vén dos prantos. Que a risa, nun absurdo oxímoron, non é seria. Mais, neste caso, considero de xustiza, aínda que esta xustiza estea cega e sexa tan fácil de subornar, escoller a defensa dos "cómicos da legua". Polo tanto, eu, veciña da industriosa vila de Carballo, no ano do noso señor de MMXIII, pola presente declárome: ronlalera. Ea!!!

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

Hámster - Triatreros

David Novas e Alba Bermúdez, co director, Fran Paredes Cando no programa do FIOT aparece unha proposta na que a protagonista é unha actriz carballesa xorden varias dúbidas. Un podería pensar que, aínda que o espectáculo non cumprise coa calidade mínima esixida para un festival coma o FIOT, a organización incluiría a peza de todos os xeitos no programa para apoiar, neste caso, a Alba Bermúdez. De ter sido así, sería algo digno de gabar, xa que un dos propósitos dun escaparate tan importante coma o Outono de Teatro ten que ser apoiar as producións galegas e carballesas, así como os talentos locais. Sería perfectamente comprensible que un dos obxectivos do festival fose contribuír a apoiar o teatro feito en Carballo ou por xente da vila. Pero despois da función de "Hámster", o espectador sinte unha especie de alivio ao comprobar que a inclusión desta peza no ciclo OTNI está xustificada polos seus propios méritos. Non só encaixa nos parámetros deste Obxecto Teatral Non Ident...
2 comentarios
Ler máis

Calla y come - La Cocina

Imaxe promocional de "Calla y come" De non existir, algunhas propostas teatrais habería que inventalas. Son aquelas que contribúen a romper a monotonía do teatro, a crebar os seus límites: son un "accidente escénico", cun "ollo externo" baseado na "ignorancia consciente", que diría La Cocina. Son aquelas que van máis aló das convencións habituais do acto teatral. Deberían existir polo seu esforzo por conectar co público independentemente do texto, pola súa complexidade e polo seu afán de explorar o teatro máis aló do teatro, de converter o escenario nalgo máis transcendente e avanzar. Por sorte, xa existe "Calla y come", unha proposta moi ben encaixada no OTNI -Obxecto Teatral non Identificado- porque a define á perfección. La Cocina rompe co establecido e acaba intercambiando os roles de público e actores, de espectador e de espectáculo, de xeito que o primeiro acaba formando parte do espazo escénico e o segundo invade a platea, de...
Publicar un comentario
Ler máis

A función do tequila - Teatro do Morcego

Un momento da representación Excelente. Excelente libreto, excelente interpretación e excelente escenografía, que hai quen di que son as tres patas dun espectáculo teatral. E probablemente isto é todo o que hai que dicir sobre "A función do tequila", de Teatro do Morcego, unha proposta redonda que, na humilde opinión de quen subscribe, é o mellor do festival ata o momento -e tendo en conta que, afortunadamente, aínda falta moito FIOT por vivir-. Pero como sempre hai que manter o espírito crítico, cómpre facer certas puntualizacións, xa que de todos é sabido que a perfección non existe, ás veces nin como tendencia desexable. Os comezos da peza son dificultosos, xa que a historia é complicada e, de non sentarse os alicerces dende o comezo, sería difícil de seguir. Pero unha vez transcorridos os primeiros compases, "A función do tequila" consegue o que toda obra de teatro debería conseguir, ir de menos a máis, aumentando a tensión, a curiosidade do espectador e o s...
Publicar un comentario
Ler máis