 |
| Un momento da representación |
Risas,
risas e máis risas. E talento: teatral, musical, literario e interpretativo.
Todo encaixado para construír unha folía (aparte / festa barroca de pezas
breves, tolería / fin do aparte). Ron Lalá aterra no FIOT como un vendaval
imparable, co seu acostumado ritmo endiañado, para facernos ver que catro ou
cinco séculos "non son nada". Que o mesmo dá que nos leve as contas o
Conde Duque de Olivares ou Montoro, que os nosos ídolos sexan Lope de Vega ou
Cristiano Ronaldo, que vivamos nun reino no que nunca se pon o sol ou nun no
que o sol case nunca alborexa. Juan Cañas, Íñigo Echevarría, Miguel Magdalena,
Daniel Rovalher e Álvaro Tato, baixo a dirección de Yayo Cáceres, reparten
zorregadas por igual á igrexa, aos bancos ou aos políticos e incluso ousan satirizar
o sacrosantísimo deporte nacional, o opio do pobo (aparte /que diría Karl
Marx/ fin do aparte): o fútbol. Unha sátira constante na que ademais somos
quen de asumir que o verso semella un xeito máis natural de expresarse que a
prosa, de envexar a aqueles poetas e dramaturgos do Século de Ouro que tiñan
que escribir en espinelas e octosílabos, en silvas e endecasílabos, en endechas
e heptasílabos. E todo condimentado con referencias constantes, desde o
"penitenciagite" de "El nombre de la rosa" (aparte / libro
de Umberto Eco de 1980; e película de Jean-Jacques Annaud de 1986 / fin do
aparte), ás célebres frases de "Hamlet", "Romeo y Julieta",
o omnipresente "El Quijote", e a célebre "Fuenteovejuna". E
por suposto, gozando dunha coidada escolma de entre os máis coñecidos
escritores da literatura española universal como son Calderón de la Barca,
Garcilaso de la Vega, Cervantes, Quevedo, Góngora ou Lope de Vega. Sen esquecer
a presenza dun ilustre convidado -non de pedra- do país que se enfrontou á "armada
algo menos que invencible": o Bardo, Shakespeare. Elementos agrupados nun
caos moi medido no que a música, de calidade, destaca como en todas as producións
de Ron Lalá, acompañando, guiando e animando ao público para rematar cun dos
sinais de identidade da compañía do limón con ás: o flamenco. Uns tercios de
Flandes escapados da mesmísima "rendición de Breda" (aparte / cadro
de Velázquez de 1635 / fin do aparte) zapatean, cantan e tocan con mestría
enriba do escenario para acabar de conquistar a un público que decidiu que
había que poñerse en pé para agradecer máis dunha hora e media de gargalladas.
Gargalladas con fundamento. Haberá quen prefira as mensaxes sesudas, quen diga
que o teatro de calidade vén dos prantos. Que a risa, nun absurdo oxímoron, non
é seria. Mais, neste caso, considero de xustiza, aínda que esta xustiza estea
cega e sexa tan fácil de subornar, escoller a defensa dos "cómicos da
legua". Polo tanto, eu, veciña da industriosa vila de Carballo, no
ano do noso señor de MMXIII, pola presente declárome: ronlalera. Ea!!!
Comentarios
Publicar un comentario