Symon Pédícrí - Diego Anido Co.

Symon Pédícrí no OTNI

Difícil de xulgar este "Symon Pédícrí" que trae baixo o brazo o galego Diego Anido dende Cataluña. Trátase, certamente, dun Obxecto Teatral Non Identificado (OTNI). Porén, a complicación reside en saber se ademais de ser unha proposta difícil de clasificar chega realmente a transmitir a súa mensaxe. En "Symon Pédícrí" nótase o coidado labor que reside detrás da peza. A iluminación, a música, o son e incluso a escenografía están moi traballados, ao igual que a interpretación de Anido no seu papel de "Gonzalo", un home calquera do extrarradio de calquera cidade cunha vida mediocre e que na ousadía da inocencia atrévese a montar un espectáculo teatral porque os verdadeiros intérpretes chegan tarde. A partir de aí, a personalidade de Gonzalo vaise esvaecendo e mesturándose coa de Symon Pédícrí e a do seu irmán do mesmo nome, supostos protagonistas da obra non representada, para irnos achegando unha serie de crises existenciais, de inquedanzas, de momentos cada vez máis sórdidos que incluso bordean o "gore" para rematar nun final no que o ser humano queda nu e baleiro, mudo e indefenso. Entón, que é o que falla en "Symon Pédícrí"? Por que deixa unha sensación de inconclusión e, por momentos, de incomprensión? Non hai unha única resposta, mais unha delas podería ser a falta de concreción. Permitir que o espectador deixe voar a súa imaxinación e tire as súas propias conclusións é un recurso teatral como calquera outro, pero hai que ofrecerlle ao público as suficientes ferramentas como para tiralas. Neste caso, semella que a proposta está feita a tiróns, de xeito disperso, coma se algúns elementos estiveran incluídos porque son orixinais ou interesantes, pero sen estar realmente inseridos no argumento, senón como elementos en si mesmos que distraen e fan que o espectador se perda en labirintos que non achegan nada novo ao desenlace. As referencias están aí, como a de Frankenstein, a do Doutor Jekyll e Mister Hide, a da crisálida que torna bolboreta ou incluso a dos experimentos do doutor Mengele. Pero non agroman como deberían, en parte quizais á excesiva duración da peza, que por momentos resulta demasiado opresiva, suavizando a intensidade que debería ter. En todo caso, propostas como "Symon Pédícrí" acaban sendo fundamentais e a razón de ser dun ciclo coma o OTNI, no que a experimentación, o teatro contemporáneo e incluso as propostas inclasificables deben ter cabida e dirixirse a un público máis aberto e receptivo con aquilo que é distinto, pero non por iso necesariamente desbotable.