Distancia siete minutos - Titzina Teatre

A obra reflicte a falta de comunicación ente pai e fillo

Sete minutos é a nada desprezable distancia de separación que existe entre un pai e un fillo. Entre a tecnoloxía humana e o planeta Marte. Entre a vida e a morte. Tres distancias coas que a compañía catalá Titzina Teatre fala sobre a busca da felicidade, ou máis ben sobre os motivos que nos fan perdela e as súas consecuencias. "Distancia siete minutos", a través dos casos que resolve día a día un xuíz, Félix, e da practicamente inexistente relación que ten co seu pai, persegue emocionar ao espectador reflexionando sobre as grandes preocupacións do ser humano: a morte, o amor, a familia, o universo, a xustiza, o destino e a esquiva felicidade. Recorrendo ao xa característico estilo Titzina, Pako Merino e Diego Lorca interpretan todos os personaxes, manexan a impecable escenografía en múltiples escenas que se suceden con axilidade e coidan ao máximo, como en todas as súas producións, os elementos visuais e audiovisuais, o son, a música e a iluminación da peza. O texto, tamén no estilo propio da compañía, rolda constantemente a traxicomedia, aínda que neste caso, quizabes caendo do lado máis amargo, alomenos ata o desenlace. E aínda que os méritos da proposta son moitos, hai algo que impide ao espectador acabar de emocionarse por completo, de somerxerse na historia con abandono, que rouba unha característica que é precisamente a principal virtude de Titzina: a empatía. Hai que recoñecer que o tempo da peza é o correcto; que as alternancias entre a historia do Curiosity, ese aparello tan complicado creado para explorar outros mundos, e a historia de Félix e o seu pai entran nos momentos axeitados; que a evolución na relación paterno filial está perfectamente pautada; que os segredos arredor dun terrible suceso familiar son desvelados á velocidade correcta. Todo o que ocorre enriba do escenario está perfectamente desenvolvido, cun final moi acaído. Pero en moi poucas ocasións chega a tocar a fibra sensible do espectador, que está desexando emocionarse coa historia, pero que atopa unha barreira que non chega a eliminarse nunca por completo. E esa barreira son as interpretacións de Diego Lorca e Pako Merino, que, se ben noutras ocasións teñen demostrado a súa excepcional e camaleónica pericia, neste caso están planos e faltos de enerxía. Especialmente ese fillo que por momentos semella estar anestesiado, indiferente ante o suicidio da súa nai, a relación co seu pai, ou ante as termitas que poden devoralo enteiro. E estas eivas interpretativas provocan que o espectador aprecie durante toda a peza aquilo que ocorre no escenario, pero analizándoo con distancia, recollendo os estímulos e recoñecendo a técnica, o libreto, a historia, pero sen sentila. Igual este veredicto é demasiado duro, pero para quen segue a traxectoria da compañía con interese, con agarimo e admiración e sabe a excelencia da que Lorca e Merino son capaces, son máis, moitos máis de sete os minutos de distancia que os separan do nivel de propostas anteriores. En todo caso, teñen ao seu favor un elemento fundamental, que é que tan só levan sete funcións, que a do venres era a súa primeira actuación en España e que, sabendo do seu talento, é de supoñer que mellorarán pouco a pouco e poderán ir eliminando de vagar o oco que existe entre eles e o respectable e que lograrán, ao fin, que a montaxe brille como se merece.