Sé de un lugar - Producciones Prisamata

Cartel promocional de "Sé de un lugar"

En cada edición do OTNI sempre agarda agochada unha pequena xoia. E "Sé de un lugar", de Producciones Prisamata, é sen dúbida o tesouro deste ano, nun ciclo que cada vez semella máis e máis imprescindible no programa do FIOT. Todas as expresións artísticas humanas que pretenden contar unha historia xiran arredor dos mesmos temas, son variacións sobre idénticos leit motiv: a morte, o amor, o diñeiro, o sexo, a enfermidade, a guerra... Por iso mesmo, na maioría das ocasións, a forma semella incluso máis importante que o fondo cando chega o momento de transmitir. Non é tanto o que se conta, mais como se conta. E, en principio, Prisamata pon en xogo unha trama que podería ter todos os ingredientes das comedias románticas ao uso. A saber: home deprimido despois de romper coa súa parella; ex parella que quere converterse na mellor amiga; relación cada vez máis próxima, tóxica e complicada e xiro final inesperado que fai que o mozo e a moza sexan felices para sempre; ou non. Pero o logro de Prisamata é conseguir que todo parecido das a priori sosas premisas anteriores co demostrado enriba do escenario sexa pura coincidencia. Anna Alarcón e Xavi Sáez son quen de acadar que unha historia de amor e desamor, de encontros e desencontros ás veces ao máis puro estilo Woody Allen sexa algo novo e fresco, orixinal, emocionante, tenro, devastador, patético, esperanzador e, por riba de todo, moi real e recoñecible para o espectador. O primeiro que se rompe é o espazo escénico e, aínda que esta táctica tense observado en varios OTNI -tendo quizabes a súa expresión máis radical en "Calla y come" de La Cocina-, neste caso o enorme apartamento no que se converte o espazo teatral cumpre unha dobre función. Por unha banda, crea o ambiente íntimo imprescindible para o desenvolvemento da peza; e por outra desacouga constantemente ao espectador, evitando que se acomode, que se deixe levar e que poña "o piloto automático". E unha vez eliminada a "cuarta parede", as descarnadas interpretacións dos protagonistas son as que fan o resto. Especialmente convincente resulta Anna Alarcón na súa evolución de yonky radical a muller casada pequeno burguesa e namorada doutro home, sempre neurótica e encantadora. Brillantes moitas frases do libreto, que quedan no aire como ao descoido, para ir calando pouco a pouco ao igual que un lento orballo. Moitas delas reflectindo dende o fastío da mocidade actual ata as miserias sociais, pasando pola nefasta situación do gremio dos escritores e creadores ou incluso tocando o drama da inmigración. Polo camiño, constantes interaccións co público, que van dunha mirada cravada, fixa, que paraliza; a movementos e alusións concretas. Incluso introducindo un terceiro personaxe grazas á cordial colaboración dunha espectadora. Pero esta interacción, que noutras ocasións pode parecer gratuíta ou un recurso fácil, en "Sé de un lugar" resulta acaído. Alixeira a peza e semella natural. E despois dun crescendo de tensións entre esta traxicómica parella, que pasa por absurdos como a banda deseñada de "Tuntún" ou unha guerra de chupitos, o marabilloso xiro final libera o desenlace. Un "the end" no que Berenice e Simó se atopan baixo o paraugas común da música de Triana. Porque, tan pouco convencional parella forzosamente tiña que ter como a súa canción, a melodía que comparten todos os amantes, unha mestura de flamenco rock progresivo en lugar de os "Strangers in the night" de toda a vida. E cando esta canción que acaba por denominar a peza se deixa sentir e a emoción entre os dous personaxes sobrevoa a sala, unha luz apagada e un simple clic desatan os aplausos dun público que responde con entusiasmo, desexando penetrar no "lugar" que comparten Beré e Simó, no que "brotan as flores para ti" e no que "construír a nosa casa bañada polo sol".