 |
| Sergi López e Jorge Picó durante a función |
Unha viaxe
existencial apoiada no humor surrealista e absurdo, no sarcasmo, na sátira e
con moito fundamento: "el buscar". Este podería ser o conciso resumo
de "30/40, Livingstone" na que Sergi López e Jorge Picó
espertaron non poucas risas entre o público do auditorio do Pazo da Cultura
nunha das propostas máis delirantes deste FIOT. Os dous actores, nun escenario
practicamente baleiro, realizan unha interpretación moi física cunha
xestualidade e expresión corporal que o mesmo serve para provocar gargalladas,
que para transmitir frustración ou mesmo un baleiro existencial. Digna de
mención a técnica e o esforzo de Jorge Picó, nun contrapunto cómico-mítico
e mudo. E especialmente intenso o dispendio de forza de Sergi López, que, a
pesar de certos histrionismos, mantén en todo momento o ritmo e a tensión da
peza, amosando un grande talento para a comedia, transcendendo calquera
circunstancia ridícula -ou máis ben servíndose delas- seguro da súa capacidade
para tornar en xocosa calquera situación. Todo é susceptible de ser obxecto de
mofa, tanto os personaxes como os actores que hai detrás, nun alarde de auto
ironía. Porque, ás veces, o que vemos en escena pode ser un pretencioso
"ciervo de la luz", metáfora da nosa propia vida, do universo e da
orixe das cousas ou "un gilipollas con cuernos en la cabeza". A
primeira parte da función deixa moitas reflexións sobre a evolución persoal e a
angustia vital nun fantástico monólogo que ese Livingstone en constante
exploración e tremendamente perdido mantén cun pai que nunca responde. Ou
quizabes coa parte máis conservadora do seu propio ser, precisando auto
afirmación para emprender a viaxe desexada. Axudado por unha música
desacougante e unha fría escenografía que transmite no espectador esa sensación
de fuxida, Livingstone quere escapar da abafante realidade que nos rodea,
dun mundo engaiolado nunha alfombra verde de salón que igualmente pode ser
cancha de tenis ou selva primixenia, pero que non deixa de ser cadrada.
Expoñendo esa tentación de marchar para "buscarme y encontrarme".
Pero o que é aínda máis importante: para "reconocerme cuando me vea".
Mais segundo avanzamos, a creación de Setze Fetges semella cada vez máis
surreal e inalcazábel. Aínda que seguimos tirando profundas conclusións. Como
con ese xuíz de cadeira nun partido de tenis que ben podería ser xuíz da nosa
propia vida, na que ás veces as bolas caen fóra e outras entran sen que ninguén
poida evitalo porque "la ley no la escribo yo". E atopando
demoledoras críticas, especialmente dirixidas ao mundo da política. Non
obstante, acabamos sentindo que a evolución da proposta non está ben ganduxada.
Que leva frouxas algunhas das coseduras, que se van soltando aínda que o
espectador se esforce por mantelas xuntas. E así, navegando nunha serie de
gargalladas moito máis intranscendentes que as do inicio, chegamos ao
desenlace, no que, afortunadamente, volve a forza do comezo. Porque despois de
conseguir o que quere, de acadar o seu "paraíso del buscar", o ser
humano non pode evitar a súa propia natureza. Que é a de tentar transformar o
que lle rodea, a de estar continuamente insatisfeito e, á fin, acabar
sacrificando o cervo que arelaba desesperadamente e que personificaba todos os
seus soños. De coller a escopeta que hai seis anos desprezaba para culminar un
harakiri existencial. En conxunto, digno final para un FIOT que xa estamos
botando de menos. Deica.
Comentarios
Publicar un comentario