Saltar ao contido principal

"El asno de oro" - Rafael Álvarez "El Brujo"

El asno de oro
"El Brujo" recolleu o Premio do Público 2005
"Asinus sapiens fuit, sed sapientior erit". Traduzo. "O asno foi sabio, pero máis sabio ha ser". Tal foi a sensación que Rafael Álvarez "El Brujo" deixou no auditorio do Pazo da Cultura. Desde o primeiro momento, e como adoita facer, despregou unha lección de humildade, clase, saber estar, dominio escénico, humor, empatía e interpretación que fixo que unha hora e media de Apuleyo non semellase máis de dez minutos. Ben pouco precisa este actor para conquistar ao público, agás un tallo, un traxe branco, un pano vermello no chan e a inestimable axuda de tres músicos e dunha acaída iluminación para captar e manter a atención do respectable. "Castigat ridendo mores". Traduzo. "Emenda os hábitos rindo". E non sei se melloramos os nosos costumes aproveitando a axuda da sátira característica deste xograr cordobés, mais rir, rimos. Non obstante, certo é que o espectáculo deixou na atmosfera un lene aire de insatisfacción. Respirouse a falta de rodaxe da proposta, non só nalgúns atrancos de texto, que sacaron á luz a profesionalidade de Rafael Álvarez, quen de saír de calquera imprevisto con bo oficio e mellor talante; senón tamén nalgúns tropezos musicais, xa que probablemente non todas as correccións realizadas con estudada espontaneidade estaban reflectidas no guión. El mesmo recoñeceu ao remate, cando recolleu o Premio do Público 2005 por "San Francisco, Juglar de Dios", que está xirando con sete monólogos e que este "asno de ouro", por diversos motivos, probablemente non estea aínda no seu mellor momento. Apuntou tamén que quizabes o público non estivo especialmente entoado. Mais non sería xusto achacarlle ao espectador o feito de que este texto latino de Apuleyo fielmente plasmado na súa maioría, moi delirante e divertido, pero tamén un pouco árido, non terminase de callar; ou que, polos motivos que sexa, a temperatura teatral da proposta non estea aínda no seu grao culminante. Porén, "El Brujo" foi quen de sobrepoñerse a todas estas dificultades e saír vitorioso. "Hoc opus, hic labor est". Traduzo. "Aí é onde está a dificultade". Apoiándose na ironía e no sarcasmo, así como nun vertixinoso ritmo e incluso con grande musicalidade, foi quen de repartir labazadas a políticos e economistas, ao mundo da cultura e da televisión, facendo familiar a peza servíndose de nomes que van dende Nuria Espert e Lola Herrera (as dúas xa celebradas no FIOT); de Brad Pitt a Nacho Vidal; de Madonna a Iñaki Urdangarín. E deixando caer de vagar reflexións case que filosóficas como aquela de que "por mucho oro que tenga un asno, siempre será un asno". Aproveitando a cada segundo o seu excepcional talento como contador de historias, cun poder mesmo hipnótico para enfeitizar como frautista de Hamelin, e cravar ao espectador na butaca. Para rematar, e amosando unha vez máis a súa intelixencia, sabendo que ao mellor o público non quedara totalmente satisfeito, regalou unha propina, un bis que de tan ben ligado pareceu improvisado, mais que está entresacado doutro dos seus monólogos. E aí, acompañado por un público xa entregado, esvaeceu calquera dúbida sementada con anterioridade, coñecedor de que un bo final é imprescindible á hora de deixar un bo sabor de boca. Que volva cando queira. "Acta est fabula". Traduzo. "A comedia ten concluído".
Etiquetas:
Localización: Carballo, La Coruña, España

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

Hámster - Triatreros

David Novas e Alba Bermúdez, co director, Fran Paredes Cando no programa do FIOT aparece unha proposta na que a protagonista é unha actriz carballesa xorden varias dúbidas. Un podería pensar que, aínda que o espectáculo non cumprise coa calidade mínima esixida para un festival coma o FIOT, a organización incluiría a peza de todos os xeitos no programa para apoiar, neste caso, a Alba Bermúdez. De ter sido así, sería algo digno de gabar, xa que un dos propósitos dun escaparate tan importante coma o Outono de Teatro ten que ser apoiar as producións galegas e carballesas, así como os talentos locais. Sería perfectamente comprensible que un dos obxectivos do festival fose contribuír a apoiar o teatro feito en Carballo ou por xente da vila. Pero despois da función de "Hámster", o espectador sinte unha especie de alivio ao comprobar que a inclusión desta peza no ciclo OTNI está xustificada polos seus propios méritos. Non só encaixa nos parámetros deste Obxecto Teatral Non Ident...
2 comentarios
Ler máis

Calla y come - La Cocina

Imaxe promocional de "Calla y come" De non existir, algunhas propostas teatrais habería que inventalas. Son aquelas que contribúen a romper a monotonía do teatro, a crebar os seus límites: son un "accidente escénico", cun "ollo externo" baseado na "ignorancia consciente", que diría La Cocina. Son aquelas que van máis aló das convencións habituais do acto teatral. Deberían existir polo seu esforzo por conectar co público independentemente do texto, pola súa complexidade e polo seu afán de explorar o teatro máis aló do teatro, de converter o escenario nalgo máis transcendente e avanzar. Por sorte, xa existe "Calla y come", unha proposta moi ben encaixada no OTNI -Obxecto Teatral non Identificado- porque a define á perfección. La Cocina rompe co establecido e acaba intercambiando os roles de público e actores, de espectador e de espectáculo, de xeito que o primeiro acaba formando parte do espazo escénico e o segundo invade a platea, de...
Publicar un comentario
Ler máis

A función do tequila - Teatro do Morcego

Un momento da representación Excelente. Excelente libreto, excelente interpretación e excelente escenografía, que hai quen di que son as tres patas dun espectáculo teatral. E probablemente isto é todo o que hai que dicir sobre "A función do tequila", de Teatro do Morcego, unha proposta redonda que, na humilde opinión de quen subscribe, é o mellor do festival ata o momento -e tendo en conta que, afortunadamente, aínda falta moito FIOT por vivir-. Pero como sempre hai que manter o espírito crítico, cómpre facer certas puntualizacións, xa que de todos é sabido que a perfección non existe, ás veces nin como tendencia desexable. Os comezos da peza son dificultosos, xa que a historia é complicada e, de non sentarse os alicerces dende o comezo, sería difícil de seguir. Pero unha vez transcorridos os primeiros compases, "A función do tequila" consegue o que toda obra de teatro debería conseguir, ir de menos a máis, aumentando a tensión, a curiosidade do espectador e o s...
Publicar un comentario
Ler máis