"El asno de oro" - Rafael Álvarez "El Brujo"

"El Brujo" recolleu o Premio do Público 2005

"Asinus sapiens fuit, sed sapientior erit". Traduzo. "O asno foi sabio, pero máis sabio ha ser". Tal foi a sensación que Rafael Álvarez "El Brujo" deixou no auditorio do Pazo da Cultura. Desde o primeiro momento, e como adoita facer, despregou unha lección de humildade, clase, saber estar, dominio escénico, humor, empatía e interpretación que fixo que unha hora e media de Apuleyo non semellase máis de dez minutos. Ben pouco precisa este actor para conquistar ao público, agás un tallo, un traxe branco, un pano vermello no chan e a inestimable axuda de tres músicos e dunha acaída iluminación para captar e manter a atención do respectable. "Castigat ridendo mores". Traduzo. "Emenda os hábitos rindo". E non sei se melloramos os nosos costumes aproveitando a axuda da sátira característica deste xograr cordobés, mais rir, rimos. Non obstante, certo é que o espectáculo deixou na atmosfera un lene aire de insatisfacción. Respirouse a falta de rodaxe da proposta, non só nalgúns atrancos de texto, que sacaron á luz a profesionalidade de Rafael Álvarez, quen de saír de calquera imprevisto con bo oficio e mellor talante; senón tamén nalgúns tropezos musicais, xa que probablemente non todas as correccións realizadas con estudada espontaneidade estaban reflectidas no guión. El mesmo recoñeceu ao remate, cando recolleu o Premio do Público 2005 por "San Francisco, Juglar de Dios", que está xirando con sete monólogos e que este "asno de ouro", por diversos motivos, probablemente non estea aínda no seu mellor momento. Apuntou tamén que quizabes o público non estivo especialmente entoado. Mais non sería xusto achacarlle ao espectador o feito de que este texto latino de Apuleyo fielmente plasmado na súa maioría, moi delirante e divertido, pero tamén un pouco árido, non terminase de callar; ou que, polos motivos que sexa, a temperatura teatral da proposta non estea aínda no seu grao culminante. Porén, "El Brujo" foi quen de sobrepoñerse a todas estas dificultades e saír vitorioso. "Hoc opus, hic labor est". Traduzo. "Aí é onde está a dificultade". Apoiándose na ironía e no sarcasmo, así como nun vertixinoso ritmo e incluso con grande musicalidade, foi quen de repartir labazadas a políticos e economistas, ao mundo da cultura e da televisión, facendo familiar a peza servíndose de nomes que van dende Nuria Espert e Lola Herrera (as dúas xa celebradas no FIOT); de Brad Pitt a Nacho Vidal; de Madonna a Iñaki Urdangarín. E deixando caer de vagar reflexións case que filosóficas como aquela de que "por mucho oro que tenga un asno, siempre será un asno". Aproveitando a cada segundo o seu excepcional talento como contador de historias, cun poder mesmo hipnótico para enfeitizar como frautista de Hamelin, e cravar ao espectador na butaca. Para rematar, e amosando unha vez máis a súa intelixencia, sabendo que ao mellor o público non quedara totalmente satisfeito, regalou unha propina, un bis que de tan ben ligado pareceu improvisado, mais que está entresacado doutro dos seus monólogos. E aí, acompañado por un público xa entregado, esvaeceu calquera dúbida sementada con anterioridade, coñecedor de que un bo final é imprescindible á hora de deixar un bo sabor de boca. Que volva cando queira. "Acta est fabula". Traduzo. "A comedia ten concluído".