 |
| "Ojos de agua" está protagonizada por Charo López e Fran García |
"Ta, ta, ta. Sólo quién de seso carece desea lo que perdió". Por iso mesmo, semella imposible desexar que volva a enerxía, o pulso e o xenio a unha Charo López que, como a propia Celestina, a Trotaconventos á que tachaban de "puta, bruja, maga y alcahueta", ten vivido tempos mellores. Alomenos, e admitíndoo con pesar, se xulgamos a función vivida no FIOT. Aínda que, do mesmo xeito que ocorre coa beleza da celebérrima meretriz "quién tuvo, retuvo". Así, albiscamos esa elegancia innata da actriz movéndose polo escenario. Esa sensualidade que é quen de levar como unha segunda pel. Esa maxia que crea en momentos moi puntuais co manexo da súa voz de veludo. Non obstante, o cansanzo, o esgotamento e a falta de ritmo van cercando a peza, gañando pouco a pouco a partida para chegar a un final en que por fin descansan tanto a López como a Celestina. "Ta, ta, ta. Probemos a mano alzada la ubicuidad de satanás". E non queremos levantar a nosa man para poñernos de parte do diaño á hora de xulgar estes "Ojos de agua", porque si que foi un gusto contar de novo no FIOT cunha proposta ronlalera, na que a escenografía, a iluminación, a música e a pericia á hora de revisar textos clásicos como esta Celestina de Fernando de Rojas nos remiten inmediatamente a Yayo Cáceres e Álvaro Tato. Con brillantez, con complexidade, con matices, cun vibrante prólogo en verso no que convidan, entre outras, a Silvia Plath e a Mary Shelley e que adianta esa particular maneira que teñen de mesturar os clásicos coa realidade e mesmo coa modernidade, poñendo pé en terra para debuxar unha Celestina apegada á beleza, ao goce, ao terrenal que admite que "hice de mi labor mi vida" e da súa vida unha traxedia o día en que se cruzou con Calisto e Melibea. "Ta, ta, ta ¿Qué importa la época si el deleite siempre es el mismo?". E certamente foi un deleite ver como Cáceres e Tato sitúan a esta "puta vieja" nun convento de Salamanca ignorando o seu falecemento no texto de Rojas para darlle a oportunidade de contar, que non xustificar, as súas vivencias. Como arranxa-virgos, como perfumista, como vagabunda do sexo. Cunha fermosísima música, sutil, de grande calidade, de notas lenes que, xunto cuns focos avelaíños crean momentos de auténtica maxia. "Ta, ta, ta. Se me llenan los ojos de agua". Si, a nós tamén se nos enchen de auga, apesarados ao admitir que, pese á poética voz de Fran García, á delicada guitarra de Antonio Trapote e a todos os méritos, moitos, que ten esta proposta teatral, a irregularidade na interpretación e a falta de intensidade acabaron por luxala. Cada vez que esa lúcida Celestina tomaba asento para repousar falta de alento, sentíamos que era a propia Charo López, medio afogada, titubeante, e non a Trotaconventos rediviva no escenario, a que collía azos para continuar. "Ta, ta, ta. A todos nos acecha el fin". E certamente, camiñamos cara a fin da peza admirando as reflexións do texto sobre a vellez, sobre os erros do pasado, sobre épocas mellores, sobre a crueldade do transcorrer do tempo, máis benévolo con uns que con outros, pensando que, quizabes, sería mellor para a Celestina non ter resucitado para acabar sendo "toda yo un gotelé". Mais, en definitiva, admiramos a esta muller que, coma todas as mulleres transgresoras, reciben o insulto como unha condena por ser diferentes, como unha censura por buscar a liberdade da única forma que puideron atopar. "Sólo me pesa morir sola por haber vivido libre". Remata a peza. Cae o pano. Aplausos que podían ter sido máis intensos e máis gostosos. "Ta, ta, ta". Fin.
Comentarios
Publicar un comentario