"Latente" - Paula Quintana

Paula Quintana dirixe e interpreta "Latente"

Non deixo de insistir en que, quen perde as propostas do OTNI perde boa parte dos espectáculos máis orixinais, fermosos e humildes do FIOT. Entendendo a humildade como unha forma de petar á porta do festival sen facer ruido, con falta de soberbia pero con talento. Prescindindo dos espaventos doutras pezas que ás veces pretenden esconder as súas eivas baixo un verniz artificioso. O "Latente" de Paula Quintana encaixa perfectamente neste tipo de apostas dóces e belas que empapan de arte. Máis orixinal na forma que no fondo, con un texto algo naíf, "Latente" relata o baleiro existencial e rutineiro no que está somerxida a protagonista, que comeza a busca do seu propio ser. "¿Seguro que Paula Quintana no está en la sala?". E resulta que está e non está. Porque en realidade ela non se recoñece, mudada nunha persoa que sempre cumpre coas cousas que hai que facer e da maneira que hai que facelas. Que se ergue polas mañás e se deita polas noites coa tranquilidade de "cumplir con su parte del trato", de ser unha muller que fai malabares coa súa vida, para satisfacer a todo o mundo menos a si mesma: é muller, filla, nai, amiga dos seus amigos, correcta, profesional, eficiente... Pero en realidade non é máis que un pallaso nese circo que é o mundo no que convivimos todos. "Vivir es esto, estar a gusto con tus cositas", afirma. Pero en realidade, e aínda que asegura que "yo no quiero ser substancial" subxace a arela. Por que non voar? Por que non ser astronauta? De verdade non quero ser astronauta? Vivimos de tal xeito que nos mentimos a nós mesmos escondendo as cousas que de verdade nos farían felices baixo unha faciana gris. E se ben as loitas existenciais e a busca da propia felicidade non son temas orixinais, a singularidade da peza está en como Paula nos conta ese baleiro. A través das rutinas de danza, unha danza que vai amosando os patróns encorsetados que abafan a súa vida, a vida de todos, repetíndose unha e outra vez nunha secuencia interminable. A man move o dedo que sinala o camiño que debemos seguir, antes sequera de saber cara a onde queremos ir. Con impecables movementos, a artista transmite a súa loita consigo mesma a través dos pasos de baile, da música, das fermosas luces e sombras que acompañan eses momentos e esa agonía, esa angustia. Con forza a través dos taconeos. Con suavidade cando imita a un paxaro que quere levantar o voo. E cando xa non pode máis, con furia, con precisión e transformada máis en máquina que en persoa, sentindo a necesidade de romper, de saír e de descubrir que, gardada nunha caixa que non ousaba abrir e que estaba enterrada no fondo da súa alma atopábase o seu soño máis profundo. Ser astronauta. Unha metáfora daquilo que debemos perseguir, das etapas e tópicos que nos oprimen e que debemos superar -"creo en dios pero no en la Iglesia"; "hay que comer cinco piezas de fruta y verdura al día"; "la natación es el deporte más completo que hay"- para acadar aquilo que desexamos e que non nos atrevemos nin a confesarnos "sotto voce" cando ningúen nos escoita. Sinxeleza no texto, delicia de movementos e fermosura visual para baixar unha mensaxe cargada de tristura e moito mellor plasmada nos momentos de baile que nos momentos de interpretación. Atreveríame a dicir que Paula é bailarina antes que actriz. Mais, a pesar de todo, marchamos para a casa cun sorriso agridóce, pero satisfeito e cheo de esperanza. De verdade que non queremos ser astronautas?