Saltar ao contido principal

"Locus Amoenus" - Atresbandes

Un momento da representación
Aproveita o momento, busca o teu lugar idílico, fai todo o posible por ficar nel e non esquezas que a vida pode rematar nun instante. Entre o "locus amoenus" e o "carpe diem" abala a proposta que os cataláns Atresbandes presentaron no OTNI do FIOT. Vivimos illados nos nosos propios problemas, mundos e universos, con preocupacións a miúdo intranscendentes e triviais, sen saber que nunha hora todo pode mudar e pasaremos a "non ser", á nada máis absoluta. E que, nunha reviravolta estúpida do destino, a culpa será dun inofensivo coello. Tirando ás veces do surrealismo, con risas e prantos hiperbólicos, con eses sons e músicas amplificados quizais para subliñar a incomunicación que vivimos en realidade os seres humanos, Atresbandes afonda con ironía nos absurdos da nosa existencia, mesturando elementos cotiás -como un libro, unha mazá, un almorzo, unha mochila-, con outros máis transcendentes -a morte, o amor, a orientación sexual, o rexeitamento- para artellar unha proposta que ten varias lecturas e na que imos atopando capas como nunha cebola. En primeiro lugar temos o tren, esa realidade insubstancial, esas situacións incómodas que todos temos vivido no transporte público, ese afastamento existencial tan lóxico e incomprensible ao mesmo tempo. Algúns intentan salvar o oco e lánzanse a falar, mesmo pelexando contra imposibles barreiras idiomáticas, para evitar a soidade. Outros prefiren o illamento e afrontar precisamente en soidade as súas incomodidades; e as súas arelas. En segundo lugar temos a capa do "locus amoenus", esas situacións idílicas no bosque, na praia, ou mesmo a través do amor de Winston e Julia, personaxes literarios probablemente entresacados do universo orwelliano de "1984", un guiño ao "gran hermano" que todo o observa e que neste caso somos nós, o público. E a terceira capa sería a conta atrás. Esa morte inminente que asexa, e que nos teñen que lembrar que está aí, xa que "la sociedad nos enseña a olvidar que vamos a morir". Con estas ferramentas, Mónica Almirall, Miquel Segovia e Albert Pérez Hidalgo, constrúen unha proposta interesante, na que as reflexións chegan ao descoido e con sutileza, con boas interpretacións e momentos realmente conseguidos, como ese enfrontamento no que nós, ao igual que as personaxes que están embarcadas nesa viaxe a ningunha parte, temos que decidir se somos Zidane ou Materazzi. E tamén asumir que un único momento -xa estea marcado por un cabezazo ou por un coello- pode determinar o resto das nosas vidas. Porén, "Locus amoenus" tamén carga coa eiva de non ser quen de emocionar. A frialdade estudada dos recursos que se empregan contaxia tamén á construcción das personaxes, e aínda que probablemente sexa algo intencionado, levanta unha barreira que, ao final, resulta difícil de derrubar. Recoñecemos os méritos do que se nos presenta e os seus obxectivos cuasi filosóficos, pero non chegan a atravesar por completo as nosas defensas para conmover como se espera a tenor da formulación inicial. A pesar diso, unha vez máis, gozamos cun obxecto teatral non identificado pero moi identificable pola súa calidade, e por ese bo sabor que adoitan deixar nas nosas bocas as propostas do OTNI.
Etiquetas:

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

Hámster - Triatreros

David Novas e Alba Bermúdez, co director, Fran Paredes Cando no programa do FIOT aparece unha proposta na que a protagonista é unha actriz carballesa xorden varias dúbidas. Un podería pensar que, aínda que o espectáculo non cumprise coa calidade mínima esixida para un festival coma o FIOT, a organización incluiría a peza de todos os xeitos no programa para apoiar, neste caso, a Alba Bermúdez. De ter sido así, sería algo digno de gabar, xa que un dos propósitos dun escaparate tan importante coma o Outono de Teatro ten que ser apoiar as producións galegas e carballesas, así como os talentos locais. Sería perfectamente comprensible que un dos obxectivos do festival fose contribuír a apoiar o teatro feito en Carballo ou por xente da vila. Pero despois da función de "Hámster", o espectador sinte unha especie de alivio ao comprobar que a inclusión desta peza no ciclo OTNI está xustificada polos seus propios méritos. Non só encaixa nos parámetros deste Obxecto Teatral Non Ident...
2 comentarios
Ler máis

Calla y come - La Cocina

Imaxe promocional de "Calla y come" De non existir, algunhas propostas teatrais habería que inventalas. Son aquelas que contribúen a romper a monotonía do teatro, a crebar os seus límites: son un "accidente escénico", cun "ollo externo" baseado na "ignorancia consciente", que diría La Cocina. Son aquelas que van máis aló das convencións habituais do acto teatral. Deberían existir polo seu esforzo por conectar co público independentemente do texto, pola súa complexidade e polo seu afán de explorar o teatro máis aló do teatro, de converter o escenario nalgo máis transcendente e avanzar. Por sorte, xa existe "Calla y come", unha proposta moi ben encaixada no OTNI -Obxecto Teatral non Identificado- porque a define á perfección. La Cocina rompe co establecido e acaba intercambiando os roles de público e actores, de espectador e de espectáculo, de xeito que o primeiro acaba formando parte do espazo escénico e o segundo invade a platea, de...
Publicar un comentario
Ler máis

A función do tequila - Teatro do Morcego

Un momento da representación Excelente. Excelente libreto, excelente interpretación e excelente escenografía, que hai quen di que son as tres patas dun espectáculo teatral. E probablemente isto é todo o que hai que dicir sobre "A función do tequila", de Teatro do Morcego, unha proposta redonda que, na humilde opinión de quen subscribe, é o mellor do festival ata o momento -e tendo en conta que, afortunadamente, aínda falta moito FIOT por vivir-. Pero como sempre hai que manter o espírito crítico, cómpre facer certas puntualizacións, xa que de todos é sabido que a perfección non existe, ás veces nin como tendencia desexable. Os comezos da peza son dificultosos, xa que a historia é complicada e, de non sentarse os alicerces dende o comezo, sería difícil de seguir. Pero unha vez transcorridos os primeiros compases, "A función do tequila" consegue o que toda obra de teatro debería conseguir, ir de menos a máis, aumentando a tensión, a curiosidade do espectador e o s...
Publicar un comentario
Ler máis