Saltar ao contido principal

"70 años - Leo Bassi"

 "O bufón e a saudade"

"A persoa máis importante aquí son eu", afirma Leo Bassi nun momento do espectáculo no que o público contén o alento. E non mentía. O domingo asistimos ao seu panexírico en vida. Unha revisión un tanto irregular da súa  traxectoria profesional, e, de paso, vital. Querería isto dicir que o espectáculo carece de interese? Certamente, non. Máis sabe o diaño por vello, que por diaño. E este clown sabe todo o que hai que saber sobre os escenarios para que os seus 70 anos atrapen. Como bo "trilero", conquista ao espectador tirando da súa vasta experiencia, e vai enfeitizando aos ratos coa súa frauta. Ata que esquecemos realmente a que viñemos ao teatro. Pero xa non importa. O mesmo fala do ascenso de Meloni en Italia que reflexiona sobre a situación en Ucraína. Desfrutamos da maxia circense dun novísimo Leo na BBC, do seu bautismo nuclear en Nevada ou mesmo dunhas imaxes -que ousaría dicir que para a  maioría do público resultaron inéditas- sobre as primeiras películas dos irmáns Lumière nas que aparecen os seus antepasados facendo o que sabían facer: circo. En ningún momento perde de vista o bufón as súas orixes. Fala de si mesmo como alguén irreverente, como un elemento subversivo que foi quen de desafiar a tradición familiar para facer o que realmente quería, deixando atrás un futuro brillante como malabarista. Mais, non nos enganemos. Bassi segue facendo malabares, aínda que sexa no "Paticano". Por extraordinarias que sexan todas as súas anécdotas, que o son. Por interesante que sexa ver o seu tributo a si mesmo, que o é, en realidade, cando acaba o espectáculo, o artista non acaba espido. Non se trata de que o que conta non sexa auténtico, senón de que falta moitísimo por ensinar. De feito, cando o ritmo xocoso dá paso á seriedade, á reflexión, ao significado da vida; cando a morriña cede á transcendencia, Bassi, que non Leo, dálle ao stop e a festa remata abruptamente. Non hai conclusións. Pode ser que o bufón se resista a admitir a súa propia caducidade, coma nos pasa a case todos. Pero o certo é que aquel revolucionario transgresor xa non está no edificio. Como dirían no seu New York natal "Elvis has left the building". Non pasa nada. 70 anos son 70 anos, xa sexa porque tes que sufrir unha operación de cadeira, ben porque, por moita saudade que un teña de tempos pasados, pasados son. E desde logo, o que é incontestable, é que o público exaltado caeu rendido cos seus aplausos. Humildemente creo que a súa carreira e traxectoria merecían semellante recompensa, aínda que o que vimos en concreto no Pazo da Cultura, sendo un interludio moi agradable, non foi para tanto. Pero, quen son eu? Leo Bassi was born to be wild...

PS. Parabéns ás miñas compañeiras da Aula Municipal de Teatro, teloneiras de excepción de Bassi. Sodes unhas cracks! E a ver se o respectable toma nota das vosas recomendacións! Apertas!

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

Hámster - Triatreros

David Novas e Alba Bermúdez, co director, Fran Paredes Cando no programa do FIOT aparece unha proposta na que a protagonista é unha actriz carballesa xorden varias dúbidas. Un podería pensar que, aínda que o espectáculo non cumprise coa calidade mínima esixida para un festival coma o FIOT, a organización incluiría a peza de todos os xeitos no programa para apoiar, neste caso, a Alba Bermúdez. De ter sido así, sería algo digno de gabar, xa que un dos propósitos dun escaparate tan importante coma o Outono de Teatro ten que ser apoiar as producións galegas e carballesas, así como os talentos locais. Sería perfectamente comprensible que un dos obxectivos do festival fose contribuír a apoiar o teatro feito en Carballo ou por xente da vila. Pero despois da función de "Hámster", o espectador sinte unha especie de alivio ao comprobar que a inclusión desta peza no ciclo OTNI está xustificada polos seus propios méritos. Non só encaixa nos parámetros deste Obxecto Teatral Non Ident...
2 comentarios
Ler máis

Calla y come - La Cocina

Imaxe promocional de "Calla y come" De non existir, algunhas propostas teatrais habería que inventalas. Son aquelas que contribúen a romper a monotonía do teatro, a crebar os seus límites: son un "accidente escénico", cun "ollo externo" baseado na "ignorancia consciente", que diría La Cocina. Son aquelas que van máis aló das convencións habituais do acto teatral. Deberían existir polo seu esforzo por conectar co público independentemente do texto, pola súa complexidade e polo seu afán de explorar o teatro máis aló do teatro, de converter o escenario nalgo máis transcendente e avanzar. Por sorte, xa existe "Calla y come", unha proposta moi ben encaixada no OTNI -Obxecto Teatral non Identificado- porque a define á perfección. La Cocina rompe co establecido e acaba intercambiando os roles de público e actores, de espectador e de espectáculo, de xeito que o primeiro acaba formando parte do espazo escénico e o segundo invade a platea, de...
Publicar un comentario
Ler máis

A función do tequila - Teatro do Morcego

Un momento da representación Excelente. Excelente libreto, excelente interpretación e excelente escenografía, que hai quen di que son as tres patas dun espectáculo teatral. E probablemente isto é todo o que hai que dicir sobre "A función do tequila", de Teatro do Morcego, unha proposta redonda que, na humilde opinión de quen subscribe, é o mellor do festival ata o momento -e tendo en conta que, afortunadamente, aínda falta moito FIOT por vivir-. Pero como sempre hai que manter o espírito crítico, cómpre facer certas puntualizacións, xa que de todos é sabido que a perfección non existe, ás veces nin como tendencia desexable. Os comezos da peza son dificultosos, xa que a historia é complicada e, de non sentarse os alicerces dende o comezo, sería difícil de seguir. Pero unha vez transcorridos os primeiros compases, "A función do tequila" consegue o que toda obra de teatro debería conseguir, ir de menos a máis, aumentando a tensión, a curiosidade do espectador e o s...
Publicar un comentario
Ler máis