"70 años - Leo Bassi"

 "O bufón e a saudade"

"A persoa máis importante aquí son eu", afirma Leo Bassi nun momento do espectáculo no que o público contén o alento. E non mentía. O domingo asistimos ao seu panexírico en vida. Unha revisión un tanto irregular da súa  traxectoria profesional, e, de paso, vital. Querería isto dicir que o espectáculo carece de interese? Certamente, non. Máis sabe o diaño por vello, que por diaño. E este clown sabe todo o que hai que saber sobre os escenarios para que os seus 70 anos atrapen. Como bo "trilero", conquista ao espectador tirando da súa vasta experiencia, e vai enfeitizando aos ratos coa súa frauta. Ata que esquecemos realmente a que viñemos ao teatro. Pero xa non importa. O mesmo fala do ascenso de Meloni en Italia que reflexiona sobre a situación en Ucraína. Desfrutamos da maxia circense dun novísimo Leo na BBC, do seu bautismo nuclear en Nevada ou mesmo dunhas imaxes -que ousaría dicir que para a  maioría do público resultaron inéditas- sobre as primeiras películas dos irmáns Lumière nas que aparecen os seus antepasados facendo o que sabían facer: circo. En ningún momento perde de vista o bufón as súas orixes. Fala de si mesmo como alguén irreverente, como un elemento subversivo que foi quen de desafiar a tradición familiar para facer o que realmente quería, deixando atrás un futuro brillante como malabarista. Mais, non nos enganemos. Bassi segue facendo malabares, aínda que sexa no "Paticano". Por extraordinarias que sexan todas as súas anécdotas, que o son. Por interesante que sexa ver o seu tributo a si mesmo, que o é, en realidade, cando acaba o espectáculo, o artista non acaba espido. Non se trata de que o que conta non sexa auténtico, senón de que falta moitísimo por ensinar. De feito, cando o ritmo xocoso dá paso á seriedade, á reflexión, ao significado da vida; cando a morriña cede á transcendencia, Bassi, que non Leo, dálle ao stop e a festa remata abruptamente. Non hai conclusións. Pode ser que o bufón se resista a admitir a súa propia caducidade, coma nos pasa a case todos. Pero o certo é que aquel revolucionario transgresor xa non está no edificio. Como dirían no seu New York natal "Elvis has left the building". Non pasa nada. 70 anos son 70 anos, xa sexa porque tes que sufrir unha operación de cadeira, ben porque, por moita saudade que un teña de tempos pasados, pasados son. E desde logo, o que é incontestable, é que o público exaltado caeu rendido cos seus aplausos. Humildemente creo que a súa carreira e traxectoria merecían semellante recompensa, aínda que o que vimos en concreto no Pazo da Cultura, sendo un interludio moi agradable, non foi para tanto. Pero, quen son eu? Leo Bassi was born to be wild...

PS. Parabéns ás miñas compañeiras da Aula Municipal de Teatro, teloneiras de excepción de Bassi. Sodes unhas cracks! E a ver se o respectable toma nota das vosas recomendacións! Apertas!