Saltar ao contido principal

"Conferencia espectacular" - David Espinosa

"Sobre o punto de vista"

"Isto non é teatro nin é nada", exclamaba un espectador -que agardo perdoe a indiscreción- ao remate desta peza de David Espinosa. E algo de razón non lle falta. Pero, quere dicir isto que non pagou a pena asistir a esta "Conferencia espectacular"? Habería que preguntarlle aos asistentes, por suposto, pero eu coido que foi unha hora proveitosa. Probablemente non para enfrontalo como un espectáculo ou como un acto teatral ao uso, á fin e ao cabo, nisto consiste o OTNI. Pero si, e fundamentalmente, como repaso histórico das artes escénicas máis alternativas, "artes vivas", pero sen as que, con total seguridade, o teatro máis "popular" ( ou "morto", sic), non tería avanzado. Cunha ollada irónica e non exenta de humor (resulta como pouco chocante ver a Pina Baush transformada nunha barbie bailarina) escoitamos nomes ilustres do teatro contemporáneo máis "transgresor" (palabra manida e baleira de significado hoxe en día, pero coido que acaída neste caso). Nunha clase maxistral que semella dirixida por bonecos e figuriñas e grazas á axuda da manipulación máis núa e das novas tecnoloxías, acabamos por ver o esqueleto, a carcasa do teatro. Sobra, seguramente, a carácter marcadamente personalista da peza. Certo é que alguén coa traxectoria de Espinosa, que tivo a sorte de vivir boa parte do que conta na súa propia pel, enriquecería achegando o seu punto de vista, o POV que o TikTok ten relegado, nun exercicio puramente reducionista, a un mero "cousas que me pasaron a min". Pero, certamente el non ofrece o seu punto de vista. Máis ben abraza o reducionismo tiktokero para dicirnos "eu estiven aí", "e aí", "e aí" a través dunha aséptica voz en off... Un narcisismo sen o que a peza sobreviviría perfectamente. Pero, como culpalo, se un intúe, sen sabelo con seguridade, que precisamente foi convidado ao FIOT por ser quen é. Polo seu nome e a súa traxectoria, para ser tachado dunha lista máis de persoeiros que dan lustre e esplendor a un festival que xa non o necesita, porque, despois de 31 edicións, un podería arriscarse a dicir que tanto monta, monta tanto. Tan feliz pode estar el de vir ao FIOT como o festival de telo. En todo caso, quen xa coñeza polo miúdo as particularidades do teatro contemporáneo, puido vivilo baixo outro prisma grazas a esta peza. E quen non, certamente saíu cun bo feixe de deberes para poñerse ao día.

PS: Morriña de OTNI. Esta parte do programa do FIOT é a que máis teño botado en falta. Seguramente non poda ir a todos este ano. Xa perdín un. Pero non podía deixar de comentar este, que si tiven a oportunidade de ver. Longa vida ás artes vivas!

Etiquetas:

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

Hámster - Triatreros

David Novas e Alba Bermúdez, co director, Fran Paredes Cando no programa do FIOT aparece unha proposta na que a protagonista é unha actriz carballesa xorden varias dúbidas. Un podería pensar que, aínda que o espectáculo non cumprise coa calidade mínima esixida para un festival coma o FIOT, a organización incluiría a peza de todos os xeitos no programa para apoiar, neste caso, a Alba Bermúdez. De ter sido así, sería algo digno de gabar, xa que un dos propósitos dun escaparate tan importante coma o Outono de Teatro ten que ser apoiar as producións galegas e carballesas, así como os talentos locais. Sería perfectamente comprensible que un dos obxectivos do festival fose contribuír a apoiar o teatro feito en Carballo ou por xente da vila. Pero despois da función de "Hámster", o espectador sinte unha especie de alivio ao comprobar que a inclusión desta peza no ciclo OTNI está xustificada polos seus propios méritos. Non só encaixa nos parámetros deste Obxecto Teatral Non Ident...
2 comentarios
Ler máis

Calla y come - La Cocina

Imaxe promocional de "Calla y come" De non existir, algunhas propostas teatrais habería que inventalas. Son aquelas que contribúen a romper a monotonía do teatro, a crebar os seus límites: son un "accidente escénico", cun "ollo externo" baseado na "ignorancia consciente", que diría La Cocina. Son aquelas que van máis aló das convencións habituais do acto teatral. Deberían existir polo seu esforzo por conectar co público independentemente do texto, pola súa complexidade e polo seu afán de explorar o teatro máis aló do teatro, de converter o escenario nalgo máis transcendente e avanzar. Por sorte, xa existe "Calla y come", unha proposta moi ben encaixada no OTNI -Obxecto Teatral non Identificado- porque a define á perfección. La Cocina rompe co establecido e acaba intercambiando os roles de público e actores, de espectador e de espectáculo, de xeito que o primeiro acaba formando parte do espazo escénico e o segundo invade a platea, de...
Publicar un comentario
Ler máis

A función do tequila - Teatro do Morcego

Un momento da representación Excelente. Excelente libreto, excelente interpretación e excelente escenografía, que hai quen di que son as tres patas dun espectáculo teatral. E probablemente isto é todo o que hai que dicir sobre "A función do tequila", de Teatro do Morcego, unha proposta redonda que, na humilde opinión de quen subscribe, é o mellor do festival ata o momento -e tendo en conta que, afortunadamente, aínda falta moito FIOT por vivir-. Pero como sempre hai que manter o espírito crítico, cómpre facer certas puntualizacións, xa que de todos é sabido que a perfección non existe, ás veces nin como tendencia desexable. Os comezos da peza son dificultosos, xa que a historia é complicada e, de non sentarse os alicerces dende o comezo, sería difícil de seguir. Pero unha vez transcorridos os primeiros compases, "A función do tequila" consegue o que toda obra de teatro debería conseguir, ir de menos a máis, aumentando a tensión, a curiosidade do espectador e o s...
Publicar un comentario
Ler máis