"Conferencia espectacular" - David Espinosa

"Sobre o punto de vista"

"Isto non é teatro nin é nada", exclamaba un espectador -que agardo perdoe a indiscreción- ao remate desta peza de David Espinosa. E algo de razón non lle falta. Pero, quere dicir isto que non pagou a pena asistir a esta "Conferencia espectacular"? Habería que preguntarlle aos asistentes, por suposto, pero eu coido que foi unha hora proveitosa. Probablemente non para enfrontalo como un espectáculo ou como un acto teatral ao uso, á fin e ao cabo, nisto consiste o OTNI. Pero si, e fundamentalmente, como repaso histórico das artes escénicas máis alternativas, "artes vivas", pero sen as que, con total seguridade, o teatro máis "popular" ( ou "morto", sic), non tería avanzado. Cunha ollada irónica e non exenta de humor (resulta como pouco chocante ver a Pina Baush transformada nunha barbie bailarina) escoitamos nomes ilustres do teatro contemporáneo máis "transgresor" (palabra manida e baleira de significado hoxe en día, pero coido que acaída neste caso). Nunha clase maxistral que semella dirixida por bonecos e figuriñas e grazas á axuda da manipulación máis núa e das novas tecnoloxías, acabamos por ver o esqueleto, a carcasa do teatro. Sobra, seguramente, a carácter marcadamente personalista da peza. Certo é que alguén coa traxectoria de Espinosa, que tivo a sorte de vivir boa parte do que conta na súa propia pel, enriquecería achegando o seu punto de vista, o POV que o TikTok ten relegado, nun exercicio puramente reducionista, a un mero "cousas que me pasaron a min". Pero, certamente el non ofrece o seu punto de vista. Máis ben abraza o reducionismo tiktokero para dicirnos "eu estiven aí", "e aí", "e aí" a través dunha aséptica voz en off... Un narcisismo sen o que a peza sobreviviría perfectamente. Pero, como culpalo, se un intúe, sen sabelo con seguridade, que precisamente foi convidado ao FIOT por ser quen é. Polo seu nome e a súa traxectoria, para ser tachado dunha lista máis de persoeiros que dan lustre e esplendor a un festival que xa non o necesita, porque, despois de 31 edicións, un podería arriscarse a dicir que tanto monta, monta tanto. Tan feliz pode estar el de vir ao FIOT como o festival de telo. En todo caso, quen xa coñeza polo miúdo as particularidades do teatro contemporáneo, puido vivilo baixo outro prisma grazas a esta peza. E quen non, certamente saíu cun bo feixe de deberes para poñerse ao día.

PS: Morriña de OTNI. Esta parte do programa do FIOT é a que máis teño botado en falta. Seguramente non poda ir a todos este ano. Xa perdín un. Pero non podía deixar de comentar este, que si tiven a oportunidade de ver. Longa vida ás artes vivas!