"Impalpable" - Sambuseck

 "Ensaio sobre o provincianismo"

Ás veces resulta complicado enfrontarse á folla en branco. Porque, que escribir cando unha proposta está ben construída, ben interpretada, ten un bo ritmo, pero semella que non acaba de estoupar? Nanda Abella, Natalia López e Agustina Rodríguez fan un bo traballo, mesmo excelente, seguindo as esixencias nunha peza moi coreografiada e marcada. A escenografía e a iluminación son acaídas e fermosas. A historia conta cun bo número de ingredientes para afondar nun feixe de temas: a soidade, a natureza do éxito e do fracaso, o machismo, o abafante das vidas das mulleres doutros tempos, non tan alonxados dos actuais en moitas cousas... Porque viven nun cadrado pintado no chan, ao puro estilo Dogville, no que os movementos están sempre determinados de antemán, nunha ríxida rutina de cidade provinciana. Mais unha delas consegue saír, desencadeando unha serie de acontecementos que acaban por quitar o veo da falsa realidade na que vivían. Tan só a sombra de dous homes sobrevoa as súas vidas, pero son dous homes moi determinantes: o xefe, o amante, o representante. E arredor deles constrúen a súa narrativa, porque non teñen máis opción. Pouco a pouco as antagonistas e as protagonistas van mudando ata que, ao final, o único que queda é seguir vivindo e loitar por conservar un chisco de ilusión. Non obstante, esta fábula de sentimentos fracasa cando chega o momento de reflexionar sobre as motivacións. Semella que o pastel tan perfecto que elaboran en escena non acaba de estar cociñado fóra dela. Estela estivo no lugar de Liliana noutro tempo? Jorge tamén foi algo máis para ela? Como vive realmente Liliana o engano que simula ante ese fillo? Cal é o prezo que sen dúbida deberá acabar pagando Blanca polo éxito? Cuestións que quedan no aire, quizais de forma estudada para reflectir esa "impalpable" atmosfera que as rodea, pero que fan que a peza acabe sendo unha fábula fermosa de ver, pero igualmente fácil de esquecer, a pesar de todas as súas virtudes. Como esa escena na que Blanca representa para Liliana a caída no foxo de hipocrisía que a veciñanza abre ante os seus pés. Ou ese final con esa lene luz de cinema, na que o zapato branco da Cincenta amosa o conto de fadas que nunca vivirán. Semella que este ano ando constantemente na procura da transcendencia nas obras deste FIOT. Pero igual é só unha eiva miña, e tamén está ben gozar de cando e cando coa sinxeleza das cousas ben feitas.