"Eclipse total" - Pont Flotant

 "A vida mesma"

Foto: Nerea Coll

O noso paso por este mundo que xira e xira no espazo infinito sen parar nin un momento, como cantaban Jimmy Fontana, Jesús e tantos outros, dura o que dura un soprido. Se a historia da humanidade se medira en quilómetros, serían máis ou menos os que hai desde Carballo a Lyon, uns 1453, desde o Big Bang ata hoxe. E na lonxitude da cronoloxía das cousas, somos un centímetro, un milímetro, unha micra. Con esa premisa comeza o Eclipse Total de Pont Flotant, con quen emprendemos unha viaxe absolutamente marabillosa. Na reseña anterior dicía que estaba constantemente na procura da transcendencia neste FIOT. E, coma se me escoitaran, na organización dixeron: "non querías caldo, pois toma dúas cuncas". Pero vaia cuncas! Que felicidade ir ao teatro e sentir, emocionarse, meterse nunha historia da que non queres saír para acabar descubrindo que tampouco poderías, porque esa historia xa é a túa: a vida mesma. Alex Cantó e Jesús Muñoz interpretan a peza con tal naturalidade que todo parece fácil, acaído, pertinente. Chega só cos seus corpos e voces, cunha plataforma que xira no universo das cousas para que acompañemos a dúas familias no seu traxecto. Descubrimos que moitas veces as lembranzas máis entrañables xorden arredor dunha mesa, porque, como dicía John Lennon, a vida é todo aquilo que nos pasa mentres facemos outros plans. E aínda que imos adiviñando o que vai ocorrer, porque á fin ao cabo, todos os que asistimos á función sabemos -aínda que non o desexemos- o que nos agarda, sen poder evitalo pasamos a formar parte de todas as estampas que nos van amosando. Porque vivir é inevitable. E por iso, coma se atravesásemos as fases express do duelo, ao final negamos, protestamos, negociamos, acabamos desolados e aceptamos que hai un final. Mentres vemos no fondo do escenario o xermolo dun novo ser que se abre paso, asumimos que a vida é unha festa que sempre está a piques de rematar. E que podemos querer apurala o máximo posible, ou aceptar pragmaticamente o noso sino, pero, o único que é certo é que non somos posidonias. Dá vertixe pensar na nosa propia insignificancia. Pero se para facelo temos que vivir noites como a que pasamos con Pont Flotant, paga a pena. Non me importa recoñecer que acabei chorando cun nó na gorxa e, coma min, varias persoas coas que falei á saída. As miñas bágoas baixaban paseniño ao mesmo tempo que sentía que somos unha luz destinada a ocultarse nun eclipse total. Pero mentres hai lágrimas, hai vida! Un rapaz moi novo, sentado ao meu carón, dicía nada máis rematar a peza: "Coño, pois si que pasou rápido". Efectivamente. Así que sal á rúa e vive!