"Cuestión de fe"
O teatro, como a vida -ou viceversa- é máis unha cuestión de "crer ou non crer" que de "ser ou non ser". Así o expón
Pablo Messiez nesta peza na que nun determinado momento nos dan permiso explícito para quedar ou marchar, pero o que ocorre é que xa estabamos irremediablemente presos. Inspirada nunha obra de teatro de
Kaj Munk adaptada no premiadísimo filme de
Dreyer Ordet (1955, dispoñible en
Netflix), Messiez fai unha viaxe do teatro ao cinema e de volta ás táboas... ou á realidade? Xa
Shakespeare dicía que a vida non é máis que unha hora no escenario que fuxe rapidamente no esquecemento, pero Messiez vai máis aló, dándolle a volta á metáfora: porque para el o teatro é existir. Xa nolo comezou a amosar no
FIOT hai anos con
Los brillantes empeños e volve a facelo. Teño que recoñecer que baixei as escaleiras do auditorio moi favorablemente predisposta. O elenco comunícase con nós desde o primeiro momento e, non é que rompan a cuarta parede, senón que tal semella que a parede non existe. E, navegando pola fina liña entre traxedia e comedia pronto descubrimos as intricadas relacións dunha familia na que conviven loucura, poesía, ironía, relixión, amor, maternidade, dor e fe. Ás veces en estoupidos de ira, outras na forma de reflexións filosóficas, tamén en sentidos monólogos, para chegar ao
existencialismo kierkegaardiano que dubida de todo e que ao mesmo tempo abraza a dúbida como axioma porque, como crer se non hai titubeos? Que mérito ten a fe se non hai alternativa? ("En Carballo hai máis crentes que médicos"). E seguimos afondando, escavando, a través dese Juan que é ao mesmo tempo anunciador Bautista e redentor Xesucristo milagreiro, nos límites da fe. Porque ás veces é suficiente con crer en algo para que sexa real. E non fai falta entender o que se cre, porque, simplemente, sucede. ("Levántate y anda"). E imos transitando desde a "realidade" tanxible do principio, cuberta cun vestiario a toda cor, que nos vai avanzando pouco a pouco o que vai suceder; á "realidade" máis lene do final, con roupa en branco e negro coa que xa concluímos que os límites da fe impoñémolos nós mesmos. Marabillosas as interpretacións, con algún debe que non vou mencionar porque os seis constrúen certamente un traballo en equipo; aínda que con especial e merecido encomio a Rebeca Hernando como Felicidad, unha forza arrasadora que achega os toques de sarcasmo, verdade e enerxía necesarios para levantar a peza ata as alturas sen sequera mover as pernas. Estupenda coreografía, escenografía e iluminación que por momentos tenta calcar os claroscuros e sombras dunha fotografía marabillosa que vemos no chan nesa
Ordet televisiva que vos recomendo ver se aínda non a visitástedes. Non podo rematar sen poñer un pero personalísimo. Adoito desfrutar moito máis do teatro que me fai sentir mentres penso, que do que me fai pensar mentres sinto. A única eiva que atopo na proposta é que ás veces é demasiado consciente da súa propia mensaxe, perdéndose en disquisicións que preferiría experimentar antes que escoitar. Será que me vou facendo maior, que prefiro perseguir mentres podo a emoción propia da xuventude. Por iso non me erguín como boa parte do auditorio para a ovación, aínda que aplaudín de moi boa gana e comprendendo a súa gabanza. Porque á fin, sempre hai verdade e fe nos auditorios do teatro. Así que desexo que oxalá sempre podamos aplaudir tal e como mentimos. Deliberadamente, e con toda a nosa vontade de crer.
Comentarios
Publicar un comentario